

D4237

@##། །རྒྱ་གར་སྐད་དུ། སམྦ་ནྡྷ་པ་རཱིཀྵ་ཨ་ནུ་ས་ར། བོད་སྐད་དུ། འབྲེལ་པ་བརྟག་པའི་རྗེས་སུ་འབྲང་བ་ཞེས་བྱ་བ། འཇམ་དཔལ་གཞོན་ནུར་གྱུར་པ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །གང་གིས་འབྲེལ་པ་སྤངས་གྱུར་པ། །འགྲོ་བ་བདག་དང་བདག་གི་མིན། །གཟུང་འཛིན མེད་པ་ཅན་གསུངས་པ།།ཀུན་མཁྱེན་དེ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །ཚད་མའི་དབང་དུ་བྱེད་པ་ཉིད་དམ་གཞལ་བྱའི་དབང་དུ་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་རྣམ་པར་དཔྱད་པ་རྩོམ་པ་ཡིན་ཏེ། འདིར་གཞལ་བྱ་ལ་བརྟེན་པ་རྣམ་པར་དཔྱོད་པ་ལ་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་འདི་བརྩམ་པར་བྱ་སྟེ། གཞན་ དབང་ཁོ་ན་འབྲེལ་པ་ན།།གྲུབ་ན་གཞན་དབང་ཅི་ཞིག་ཡོད། །དེ་ཕྱིར་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ལ། །འབྲེལ་པ་ཡང་དག་ཉིད་དུ་མེད། །རབ་ཏུ་བྱེད་པ་གསུམ་ནི་འཇུག་པ་སྣ་ཚོགས་པ་ཉིད་ལ་ཡང་ཚད་མ་ཁོ་ན་རྣམ་པར་གཞག་པར་འདོད་པས་བརྩམས་པ་ཡིན་ནོ། །གཏན་ཚིགས་ཐིགས་པ་ ཡང་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་རྗོད་པར་བྱེད་པས་ཚད་མ་རྣམ་པར་འཇོག་པའི་དོན་ཅན་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ་ཞེས་ནི་ངག་དང་པོས་བསྟན་ཏོ།།རྩོད་པའི་རིགས་པ་ཡང་མངོན་སུམ་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་རང་བཞིན་ཉིད་ཀྱིས་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཚད་མ་རྣམ་པ་གཉིས་ལས་གཞན་གྱི་དོན་གྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ ལྷག་མར་གྱུར་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པའི་རྣམ་པར་གཞག་བ་སུན་འདོན་པར་བྱེད་པའི་ཚད་མ་ཉེ་བར་སྟོན་པར་བྱེད་པའི་དོན་ཅན་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ།།དེ་བཞིན་དུ་རྒྱུད་གཞན་སྒྲུབ་པ་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཁྱད་པར་རྣམས་ལ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་དུ་སྨྲ་བ་ལས་དོན་དམ་པའི་རིགས་པ་མཚན་ ཉིད་མི་མཐུན་པ་ཅན་ཡིན་ནོ།།ཡང་གཞན་གྱི་སེམས་རྗེས་སུ་དཔོག་པ་ལ་མཚན་ཉིད་མི་མཐུན་པ་མེད་པ་ཉིད་ཡང་དག་པར་སྟོན་པར་བྱེད་པའི་དོན་ཅན་ཉིད་ཀྱིས་ཚད་མ་ཡང་དག་པར་སྟོན་པར་བྱེད་པའི་དོན་ཅན་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །འདིར་ནི་དངོས་པོ་རྣམ་པར་དཔྱོད་པར་བྱ་སྟེ། གང་གིས་དངོས་པོ་དེ་དཔྱོད་ པ་ན་འཇོམས་པར་བྱེད་པ་གཅིག་གིས་ཕ་རོལ་གྱི་འདོད་པ་དངོས་པོའི་དོན་ཐམས་ཅད་སུན་འདོན་པར་བྱེད་པས་དེ་ལས་བཟློག་པར་གྱུར་པ་རང་གི་འདོད་པའི་དངོས་པོ་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ།།ཡང་ན་གཞལ་བར་བྱ་བ་གཙོ་བོ་རྣམ་པར་དཔྱོད་པར་བྱེད་པའི་ཡན་ལག་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་དངོས་པོ་འདི་བརྟག་པར་བྱ་ སྟེ།འདི་ལྟར་འབྲེལ་པའི་དངོས་པོ་མེད་པར་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ལ་དགོས་པ་ནི་བདག་མེད་པ་རྣམ་པ་གཉིས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །བྱ་བ་དང་། ལོངས་སྤྱོད་དང་། བྱིན་གྱིས་རློབ་པ་ལ་རང་དབང་མེད་པ་ནི་བདག་གི་བདག་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། འབྲེལ་པ་དེ་མེད་པ་ལ་བྱ་བ་འདུ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར། བྱ་བ་ལ་རང་དབང་མེད་པའི་ཕྱིར་བྱེད་པ་པོ་བསལ་ཏོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཡང་བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་དང་འདུ་བ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ནི་ལོངས་སྤྱོད་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ།

我来为您翻译这段藏文：
梵文题目：Sambandha-parīkṣā-anusāra
藏文题目：འབྲེལ་པ་བརྟག་པའི་རྗེས་སུ་འབྲང་བ
汉译：关系考察随行论
顶礼文殊童子！
顶礼彼遍知者，
彼说无所执取，
远离一切关系，
无我无我所法。
此论或从量的角度，或从所量的角度开始考察。此处从所量的角度进行考察，因为：
若唯依他起，
关系方得成，
何有依他性？
故一切诸法，
实无有关系。
三部论典是为确立各种入门之量而著。《因明滴论》第一章说明了因的定义，其本质是为确立量。《诤理论》通过现量和比量的自性，在二种比量中，除了对他比量之外，显示破除非正确安立的量。同样，《他相续证成》对于外境论者所说的特殊比量，从胜义理趣来看是相违的特征。又正确显示推度他心时无相违特征，其目的是为了正确显示量。
在此考察事物时，以一种破除方式破斥对方主张的一切实在义，由此反过来成立自宗所许的实在。或者，作为考察主要所量的支分而观察此事，即显示无有关系实体，其目的唯在成立二种无我。无有作用、受用和加持的自主性即是我所空，因为无彼关系则无作用和合，由于作用无自主性故遣除作者。正因如此，乐、苦和和合的自性也非能受用者。

།བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་དང་འདུ་བ་མེད་པ་ན་ཡང་བྱིན་གྱིས་རློབ་པ་པོ་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་འབྲེལ་པ་མེད་པ་ན་གང་ཟག་གི་བདག མེད་པ་སྒྲུབ་པོ།།དེ་བཞིན་དུ་རང་གི་བདག་ཉིད་ཙམ་ལ་གནས་པ་གཞན་གྱི་དབང་ཉིད་དང་གཞན་དང་སྦྱོར་བ་དང་། ལྟོས་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་མེད་པ་ན་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་དངོས་པོ་མེད་པ་ནི་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཚིག་གི་དོན་དྲུག་ཀྱང་བཀག་པ་ཡིན་ཏེ། སྦྱོར་བ་ དང་།འདུ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རྡུལ་ཕྲ་རབ་རྣམས་ལ་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བ་མེད་པ་ན་རྫས་རྩོམ་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་རྣམས་ལ་འདུ་བ་མེད་པ་ན་ཡང་དེའི་དངོས་པོ་མེད་པའི་ཕྱིར་དེ་དང་འདུ་བ་ཅན་གྱི་རྒྱུ་ཉིད་མ་ཡིན་ན་ནི་རྫས་མ་ཡིན་ནོ། །རྡུལ་ཕྲ་རབ་རྣམས་ཀྱང་འདུ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་བྱ་བ་དང་ཡོན་ཏན་ལ་ སོགས་པའི་རྫས་ཀྱི་ཆོས་དང་བྲལ་བ་རྣམས་ཀྱང་རྫས་མ་ཡིན་ནོ།།རྡུལ་ཕྲ་རབ་རྣམས་ནི་གཟུགས་ཁོ་ན་ཡིན་གྱི་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཡོན་ཏན་ཅན་གཞན་ཅུང་ཞིག་ནི་མང་བས་རྫས་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཡོན་ཏན་ཅན་དང་། བྱེད་པ་པོ་དང་། འདྲ་བ་དང་། མཐར་གྱུར་པའི་རྫས་ལ་ མི་འཇུག་པ་ན་ཡང་འདུ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཡོན་ཏན་དང་།ལས་དང་། སྤྱི་དང་། ཁྱད་པར་རྣམས་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་དངོས་པོ་བརྟག་པ་རྩོམ་པ་ལ་རྟོག་པར་བྱེད་པར་གྱུར་པས་བརྟག་པ་གཅིག་པོ་གང་ཡིན་པ་གཞན་ཐམས་ཅད་མ་བརྟགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་མངོན་དུ་དཔྱོད་པ་རྩོམ་པ་ ན་ཐམས་ཅད་གཞན་གྱི་དབང་ཉིད་ཀྱིས་སོ།།དེ་ལ་འབྲེལ་པ་ཅན་གྱིས་ཇི་ལྟར་འབྲེལ་པར་གྱུར་པ་དེ་གང་ལ་འབྲེལ་པ་ཞེས་འགྱུར་རོ། །གཞན་དབང་ཐ་མི་དད་པར་འཇུག་པ་ནི་འབྲེལ་པ་ཅན་དག་ཏུ་འགྱུར་ཏེ། ཕན་ཚུན་ལྟོས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཅིག་ནི་གཞན་ལ་ལྟོས་པ་ ཡིན་ལ་ཕ་རོལ་པོ་ཡང་གཞན་དབང་ཡིན་ནོ།།དེའི་ཕྱིར་ཕན་ཚུན་མ་སྤངས་པའི་ཆོས་དང་ལྡན་པ་དེ་དག་ནི་འབྲེལ་པ་ཅན་ཡིན་ནོ། །དེ་ནི་དེ་དག་ལ་འབྲེལ་པར་བྱས་པས་འབྲེལ་པ་ཁོ་ན་གཞན་གྱི་དབང་ཉིད་དུ་བརྗོད་དོ། །ཐ་དད་པར་འཇུག་པ་གཞན་དབང་མ་ཡིན་པ་དག་ལ་ཡང་འབྲེལ་པ་ཡོད་ན་མ་འབྲེལ་ པ་གཞན་ལྷག་མར་གྱུར་པ་ནི་མེད་དོ།།དེའི་ཕྱིར་གཞན་གྱི་དབང་ཉིད་ཁོ་ན་འབྲེལ་པ་ཅན་ཉིད་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་འབྲེལ་པ་ལས་ཡིན་པས་འབྲེལ་པ་ནི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཕྱིར་གཞན་དབང་ཉིད་དེ་འབྲེལ་པ་ཡིན་པ། དེའི་ཕྱིར་ཡང་དག་པ་ཉིད་དུ་འབྲེལ་པ་ཅུང་ཞིག་ཀྱང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ ལ།བརྟག་པར་གྱུར་པ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྣམ་པར་འཇོག་པར་འགྱུར་རོ།

为您翻译这段藏文：
当无有加持和和合时，也就不存在能加持者。因此，当无有关系时，即可成立人无我。
同样，当仅安住于自性，无有依他性、与他相合、依赖等时，无有所取能取之事，这即是法无我。正因如此，也否定了六句义：由于无有相合和和合，极微之间无有真实相合，故不能构成实体。当彼等无有和合时，由于无有其事物的缘故，也就不是与彼和合的因，故非实体。极微也因无有和合，所以离开作用、功德等实体之法的诸法也非实体。极微唯是色法，而非具有色等功德的其他众多事物，故非实体。
同样，当不趣入具德者、作者、相似者、究竟实体时，由于无有和合的缘故，功德、业、共相、差别相等皆不存在。因此，开始考察事物时，凡是已经观察的，其余一切并非未经观察，因为当开始显现观察时，一切都是依他起性。
其中，具有关系者如何成为关系所系，彼即成为关系。依他性不相离而趣入即成为具关系者，因为是互相依赖的自性。一者依赖于他，对方也是依他性。因此，彼等具有相互不离之法，即是具关系者。由于对彼等施设关系，故说关系即是依他性。
若说相离而趣入的非依他性者也有关系，则无有余下的无关系他者。因此，唯有依他性才是具关系者，而它又是由关系而有，所以关系即是真实性。由于依他性即是关系，因此可以确立：实际上丝毫没有关系，所观察的也不存在。

།དེ་གང་ལས་ཡིན་ཞེ་ན། གྲུབ་པའི་བདག་ཉིད་ལ་གཞན་གྱི་དབང་ཉིད་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་དེ་ནི་རང་གི་རྒྱུའི་ནུས་པ་ཁོ་ན་ལས་ཡིན་ན། དེ་ལ་ལྟོས་བས་སམ། མ་ལྟོས་པས་ཡིན། དེ་ལ་གལ་ཏེ་ལྟོས་པ་ མེད་པ་ནི་གྲུབ་པར་གྱུར་པའི་རང་གི་ངོ་བོ་ཡིན་ན་འབྲེལ་པ་དེ་ནི་ཐ་དད་པའི་དངོས་པོ་འདི་བཀུག་ནས་གཞན་གྱི་དབང་ཉིད་དུ་ལེན་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ།།ཅི་སྟེ་དེ་ལ་ལྟོས་པས་རང་གི་ངོ་བོ་མ་གྲུབ་པར་གྱུར་པ་དེའི་ཚེ་དེ་ལ་རང་གི་ངོ་བོ་ཐོབ་བས་གང་ཞིག་གཞན་ལས་ཐོབ་པའི་བདག་ཉིད་གཞན་ལ་གཞན་ དབང་ཡིན་ཏེ།དེ་ལྟ་བུའི་བདག་ཉིད་ཐོབ་པ་ཁོ་ན་དེ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་འབྲེལ་པ་མི་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཐོབ་པར་གྱུར་པའི་བདག་ཉིད་ལ་ནི་འབྲེལ་བས་གཞན་དབང་དུ་བྱེད་པ་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་པའི་ངོ་བོར་བརྗོད་པར་བྱའོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་གྲུབ་པ་ལ་དེ་བརྒལ་ཞིང་བརྟག་པར་བྱ་ སྟེ།དེ་ཡན་ལག་ཅན་རང་གི་ངོ་བོ་ཐོབ་པར་གྱུར་པ་ལ་རང་གི་ངོ་བོ་ཐོབ་མ་ཐག་ཏུ་བྱུང་བའི་གཞན་གྱི་དབང་ནི་ཅུང་ཞིག་ཀྱང་མེད་དོ། །འོ་ན་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་པའི་དངོས་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ཅི་ཞེ་ན། གྲུབ་པའི་ཐ་མི་དད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་གྱི་གཞན་འབྲེལ་པ་ལ་ལྟོས་པར་བྱ་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ཐ་དད་པའི་ ངོ་བོའི་རྒྱུ་ལས་བྱུང་བ་ན་ཐ་དད་པའི་དངོས་པོ་ཡང་གནས་སྐབས་གཞན་སྐྱེ་བའི་མཚན་ཉིད་དང་ལྡན་པ་ནི་སྐད་ཅིག་པའི་ཕྱོགས་ཡིན་ན་ཡང་འགྱུར་གྱི།དེ་མེད་པ་ལ་ནི་དེ་ཇི་ལྟ་བ་ཉིད་དུ་སྐྱེས་པ་དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་དུ་གནས་པ་དེའི་ཕྱིར་འདི་ལ་གཞན་གྱི་དབང་ཉིད་ཅི་ཡོད། འདི་ལྟར་གལ་ཏེ་དེ་ནི་སེམས་པར་ བྱེད་པར་གྱུར་ན་ཡན་ལག་རྣམས་ལ་སྐྱེད་པར་གྱུར་པ།དེ་རྣམས་ལས་ཡང་དག་པར་ལངས་ནས་གཞན་དུ་འགྲོ་བར་བྱེད་པ་དང་། ཞིག་པར་གྱུར་པ་ཡངས་ལ་གནས་པར་བྱེད་པ་ཡིན། དེའི་ཕྱིར་སེམས་པ་དེ་ལྟར་སྐྱེས་པར་གྱུར་པ་གཞན་དུ་སྐྱེས་པའི་རྒྱུ་ནི་འདོད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། ཞིག་པར་ གྱུར་པའི་ཡང་ལྕི་བ་ལ་སོགས་པ་དེ་ཡོད་པ་ཉིད་རྒྱུ་མཚན་ཡིན་ནོ།།རང་གི་བདག་ཉིད་ཀྱི་རྒྱུ་ཅན་རྣམས་ཉིད་ནི་རིམ་པ་གཞན་པའི་གནས་སྐབས་ཀྱི་ཁྱད་པར་དང་ལྡན་པ་ཡང་ཡིན་ཏེ། ཨ་མྲ་ལ་སོགས་པའི་གནས་སྐབས་ཀྱི་ཁྱད་པར་བཞིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་གང་ཇི་ལྟར་སྐྱེས་པར་གྱུར་པ་དེ་ ནི་རང་གི་རྒྱུའི་ནུས་པ་ཁོ་ན་ལས་དེ་ལྟར་ཡིན་གྱི།གཞན་དུ་གནས་སྐབས་གཞན་དང་སྐད་ཅིག་མ་གཞན་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་རྐྱེན་རྣམས་ལས་དེ་ལྟར་གྱུར་པ་འདིའི་ཐོབ་པ་ནི་འགའ་ཞིག་ལས་ཅུང་ཞིག་ཡོད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།

那么，这是从何而来？由于已成就的自性中不应有依他性，它仅从自因的功能而来，那么是依赖还是不依赖？对此，若是不依赖，则为已成就的自性，如此这个关系就不会摄取差别事物而成为依他性。若是依赖，当自性未成就时，于彼获得自性，凡是从他处获得的自性即是依他性，正是获得如此自性才是彼，因为于此不需要关系。对于已获得的自性，应当说关系使其成为依他性是不相离的自性。
正因如此，对已成就者应当详加观察：对于有支分者获得自性时，获得自性的刹那所生的依他性丝毫也不存在。那么，何谓不相离事物？仅是成就的不相离，而非依赖其他关系。其中，从差别自性的因所生时，差别事物也具有其他状态生起的特征，即使是刹那的观点也是如此。若无彼者，则如其所生即如是安住，因此于此有何依他性？
譬如，若彼成为思维，则于诸支分生起，从彼等完全升起而趣向他处，即使毁坏也得以安住。因此，如是所生的思维，生起他者的因唯是欲求。对于已毁坏者，重等性的存在即是因由。具有自性因者也具有其他次第状态的差别，如同芒果等的状态差别。
因此，凡是如何生起者，唯从自因的功能如是存在，而非从其他状态和其他刹那生起的诸缘如是存在，此中从某处获得些许也不存在。

།དེའི་ཕྱིར་གྲུབ་པའི་བདག་ཉིད་ལ་གཞན་གྱི་དབང་ཉིད་ཅུང་ཞིག་ཀྱང་མེད་ དོ།།རྒྱུའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་བཟློག་པའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པའི་ཆོས་ནི་འདི་ཡིན་གྱི་ཐོབ་པའི་བདག་ཉིད་ལ་ཁྱད་པར་གྱི་རྒྱུ་མཚན་དུ་འགྱུར་བའི་དངོས་པོ་གཞན་གྱིས་རྣམ་པར་གཞག་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །རྒྱུ་ཁོ་ན་ལས་འདི་ཡུལ་སྐྱེས་པ་ཡིན་གྱི། རྒྱུ་གཞན་གཞན་དུ་གྱུར་པའི་དངོས་པོའི་རྒྱུ་མེད་པ་ན་ དེ་ལྟར་མི་འགྱུར་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་དེ་ལྟར་སྐྱེད་པའི་དེ་མ་ཐག་པ་དང་གཞན་དུ་གྱུར་པའི་དངོས་པོ་རྫོགས་པར་བྱེད་པ་ལས། །སྔར་གྱུར་པའི་དབུས་ན་ཅུང་ཞིག་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ནི་མེད་ན་གང་དུ་ལྷན་ཅིག་པའི་དངོས་པོའི་འབྲེལ་པ་ཁོ་ན་ནི་དེར་ཉེ་བར་མཁོ་བ་དང་ལྡན་པར་འགྱུར་རོ། ། ཐག་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱང་ཤིང་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཐ་མི་དད་པའི་དངོས་པོ་ལ་རྒྱུ་ཁོ་ན་ཡིན་གྱི་དེ་ལྟར་སྐྱེས་པ་རྣམས་ལ་དེ་རྣམས་ལས་གཞན་པ་སྦྱོར་བ་ནི་ཅུང་ཞིག་ཀྱང་མེད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་ཐ་མི་དད་པར་གྲུབ་པའམ་རྟེན་དང་བརྟེན་པའི་དངོས་པོ་ནི་འབྲེལ་པ་རྗེས་སུ་འདྲེན་པར་བྱེད་པ མ་ཡིན་ནོ།།འདུ་བ་མེད་ན་ཡང་ཡན་ལག་རྣམས་བར་མ་ཆད་པས་ཡན་ལག་ཅན་སྐྱེས་པ་ན་དེའི་ཡུལ་ཉིད་ཀྱིས་སྐྱེས་པའི་ཐ་སྙད་གྲུབ་པས་ཐ་དད་པ་མེད་པར་གྲུབ་པ་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྟེན་དང་བརྟེན་པའི་དངོས་པོ་ཡང་གནས་པ་སྣ་ཚོགས་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །འདི་ལ་ཞེས་པའི་ རྟོགས་པའི་རྒྱུ་ཡང་དངོས་པོ་དེ་དག་ཉིད་ཡིན་གྱི་འབྲེལ་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་འཆད་པར་འགྱུར་རོ།།གཞན་གྱི་དབང་ཉིད་དུ་ཐོབ་པའི་རྒྱུ་འབྲེལ་པར་འགྱུར་ན་དེ་ཡང་མེད་དོ་ཞེས་བཤད་ཟིན་ཏོ། །གལ་ཏེ་ན་འདུ་བ་ཅན་དག་གི་ཡང་ཐ་དད་པའི་དངོས་པོ་ཐོབ་པའི་རྒྱུར་འགྱུར་ཏེ། དཔེར་ན་སྦྱོར་ བ་ཅན་གྱི་བཞིན་དུ་ཡིན་ལ།དེའི་ཚེ་འདི་ནི་དེ་ལས་དེ་དྲངས་པ་ན་ཐ་དད་པར་ནུས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། སྦྱོར་བ་ཅན་བཞིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ཡན་ལག་ཅན་ནི་ཡན་ལག་རྣམས་ལས་བཏེག་ནས་ལག་ཏུ་གཞག་པར་བྱ་བར་འགྱུར་ན་དེ་ཡང་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་མེད་པ་ཁོ་ན་དེ་ལ་རྒྱུ་མཚན་ཡིན་ནོ། ། གལ་ཏེ་ན་དེ་ལ་འབྲེལ་པ་ནུས་པར་འགྱུར་ལ་དེ་ཡོད་པས་ཆེས་གཞན་པ་ཞིག་པ་ན་འདི་ནི་སྲུང་བར་ཡང་བྱེད་པར་ཡང་འགྱུར་ཏེ། དེས་ན་རྒྱུའི་དངོས་པོ་མེད་པ་ཁོ་ན་འདིར་རྒྱུ་མཚན་ཡིན་གྱི་འབྲེལ་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པ་ཉིད་ཡང་དག་པ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་འདྲེས་པར་གྱུར་པ་ཉིད་འབྲེལ་པ་ཅན་ཉིད་ཡིན ལ་དེ་ཡང་འབྲེལ་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་དག་ལ་ཡོད་པ་ཡིན་པས་འདྲེས་པ་ཁོ་ནས་འབྲེལ་པ་ཡིན་ནོ།

因此，在已成就的自性中丝毫也没有依他性。随因而行和随逆而行的法即是此，而非由其他事物安立为已获得自性的差别因由。此唯从因而生起境界，并非在无有成为他法之因的其他因时不会如是。
因此，从如是生起的等无间缘和圆满其他事物中，在先前已成就的中间并无所成办，那么唯有俱有事物的关系才于彼处具有必要性。
绳等对于木等的不相离事物唯是因，对于如是所生者，除彼等外别无丝毫结合。因此，不相离的成就或依止所依的事物并不引生关系。即使无和合，诸支分无间断故，当有支分者生起时，由其境界性而生起的言说成立，因为不相离的成就是合理的。依止所依的事物也是种种安住性。
对于"于此"的了知因也正是彼等事物，而非关系，将如是解说。若谓关系是获得依他性的因，彼亦不存在，如前已说。若谓和合者也成为获得差别事物的因，如同具结合者，尔时从彼引生此时不能成为差别，如同具结合者。因此，有支分者应当从诸支分中提起而置于手中，然彼亦不存在。故唯无性于彼为因由。
若谓于彼关系有作用，由彼存在故，当极其他者坏灭时，此也能保护，故唯因的无性于此为因由，而非关系，此说为真实。那么，成为混合性即是具关系性，彼亦存在于具关系因由者中，故唯由混合而成关系。

།དེའི་ཕྱིར་དངོས་པོ་རྣམས་ལ་ངོ་བོར་འདྲེས་པ་ནི་སྦྱོར་བ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་ཅན་འབྲེལ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྨྲས་པ་གང་གི་ཕྱིར། །ངོ་བོ་འདྲེས་པ་འབྲེལ་ཡིན་ན། །དེ་ཡང་གཉིས་ ལས་ཇི་ལྟར་འགྱུར།།དེ་ཕྱིར་རང་བཞིན་ཐ་དད་ལས། །འབྲེལ་པ་ཡང་དག་ཉིད་དུ་མེད། །སྦྱོར་བ་ཅན་དག་ལ་གཞན་གྱི་དབང་ཉིད་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འདོད་པར་གྱུར་པ་ཅི་ལྟ་བའི་ཐ་དད་པའི་ཡང་དངོས་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་གི་ཚེ་ཡང་དག་པའི་སྦྱོར་བ་ཅན་ ཡོད་པ་དེའི་ཚེ་འདྲེས་པར་གྱུར་པའི་བདག་ཉིད་འདའ་བར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ།།དེའི་ཕྱིར་ངོ་བོ་འདྲེས་པ་ཙམ་འབྲེལ་པ་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཕྱིར་ཡང་ངོ་བོ་འདྲེས་པ་འབྲེལ་པ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་ཐ་དད་པའི་དངོས་པོ་རྣམས་ལ་དོན་དམ་པར་འབྲེལ་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཐ་དད་པ་ལ་ངོ་བོ་འདྲེས་པ་ མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།།རང་རང་གི་ངོ་བོ་ཙམ་ལ་གནས་པར་གྱུར་པ། ཕན་ཚུན་བདག་ཉིད་རྗེས་སུ་འདུ་བ་ལས་ཕྱི་རོལ་དུ་གྱུར་པ་དག་ལ་འདྲེས་པ་འདི་ཅི་ཡིན། གང་གི་ཕྱིར་འདི་དག་ལ་དེ་ཉིད་ཡོད་ན་དངོས་པོ་གཞན་མེད་པའི་རང་བཞིན་གྱི་བདག་ཉིད་ཅན་འབྲེལ་པར་འགྱུར་ན། དེའི་ཕྱིར་ འདྲེས་པར་གྱུར་པ་ཁོ་ན་འབྲེལ་པ་ཅན་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ཏེ།དེའི་དོན་ནི་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་འདྲེས་པ་ནི་འབྲེལ་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་རང་གི་ངོ་བོ་ཙམ་ལ་གནས་པ་ན་འདྲེས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྡུལ་ཕྲ་རབ་རྣམས་ལ་ཡང་མི་འགྱུར་ན། དེས་ན་ཇི་ལྟར་དྲུག་གི་ཅིག་ཅར་སྦྱོར་བའི་ རྣམ་པར་བརྟག་པར་བྱ་ཞེ་ན།མ་ཡིན་ཏེ་བར་མ་ཆད་པ་ཙམ་ལ་བརྟེན་པ་ཕན་ཚུན་རེག་པས་དེའི་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་འབྲེལ་བ་ཅན་དུ་གྱུར་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དངོས་པོའི་ཁྱད་པར་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཕན་ཚུན་བདག་ཉིད་ཁོངས་སུ་འདུས་པ་ན་ནི་དེ་ཉིད་གཅིག་མ་ ཡིན་པ་ལས་གཅིག་ཏུ་གྱུར་པའི་དངོས་པོའི་ཁྱད་པར་དུ་གྱུར་ན་འདི་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ།གཉིས་ཉིད་མ་སྤངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་བར་དང་བཅས་པ་རྣམས་ལས་བར་མེད་པར་འབྱུང་བ་ཉིད་ཁྱད་པར་ཉིད་ལ་དེ་ཉིད་ཡང་འབྲེལ་པ་ཅན་དུ་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ཁྱད་པར་འདི་ནི་རང་ གི་ངོ་བོའི་བདག་ཉིད་ཙམ་དུ་གྱུར་པ་ཡིན་གྱི།གཞན་ལ་གནས་པ་ནི་མ་ཡིན་པས་ཇི་ལྟར་གཅིག་མ་ཡིན་པ་ལ་གཅིག་ཏུ་གྱུར་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཕན་ཚུན་དུ་གྱུར་པའི་ཁྱད་པར་ནི་འབྲེལ་པ་ཅན་ཉིད་ཡིན་ཏེ། གཞན་ལ་ལྟོས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡང་དེ་ལྟར་རབ་ཏུ་མ་གྲུབ་པ་སྟེ། དེས་ན་ཐ་དད་པ་རྣམས་ལ་ངོ་བོ་འདྲེས་པའི་འབྲེལ་པ་མེད་དེ། དངོས་པོ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།

若有人说："诸事物的本性混合即是具有结合等自性的关系。"对此回答说"非也"，其理由是：
若本性混合为关系，
彼复如何从二生？
是故由自性差别，
关系实不得成立。
具结合者中并无依他性，因为是如所欲求的差别事物故。当有真实具结合者时，不能超越混合性的自性。因此，仅本性混合即是关系。又因为本性混合是关系，所以诸差别事物中胜义中无有关系，因为差别中无有本性混合故。
仅安住于各自本性，超出相互自性和合的外在者们，此混合为何？因为若彼等有彼性，则将成为无有他事物自性之自性的关系，所以不仅是混合性即为具关系性，因为彼义不可能故。因此，混合非关系。
若谓安住于仅自本性时非混合，则于极微等亦不成立，那么如何观察六方同时结合？答：非也，因为仅依无间而互相接触，故成其过。彼亦非成为具关系，因为事物差别未成立故。当相互自性摄入时，若成为从非一性变成一性的事物差别，此则不存在，因为未舍二性故。
若谓从具间隔者生起无间性即是差别，彼即成为具关系。此差别仅是自本性的自性，非安住于他，故如何非从非一性成为一性。相互差别是具关系性，因为是依待他故。彼亦如是未极成立，故差别者中无有本性混合的关系，因为无事物故。

།གལ་ཏེ་བར་མ་ཆོད་པའི་བདག་ཉིད་དག་ནི་རང་གི་བདག་ཉིད་ཙམ་དུ་གྲུབ་པ་ལས་འབྲེལ་པ་ཅན་ཉིད་གཞན་ལ་ལྟོས་པ་ནི་མེད་ཀྱི། དེའི་ཚེ་གཞན་ལ་ལྟོས་པ་ཁོ་ན་འབྲེལ་པ་ཅན་ཉིད་དེ་ཡང་གཞན ལ་ལྟོས་པར་གྱུར་པ་ནི་འབྲེལ་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ།དེའི་དེ་ཙམ་དོན་དམ་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་དག་ལ་གཞན་ལྟོས་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་དངོས་པོའི་ཆོས་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་གཞན་ལ་ལྟོས་པ་ཁོ་ན་འབྲེལ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མི་རིགས་ཏེ། དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པའི་ དངོས་པོའི་རང་བཞིན་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ།།གང་གི་ཕྱིར། གཞན་ལྟོས་པ་ནི་འབྲེལ་པ་ཅན། །དེ་མེད་ཇི་ལྟར་ལྟོས་པར་བྱེད། །ཡོད་པ་ཀུན་ལ་ལྟོས་མེད་པའི། དངོས་པོ་ཇི་ལྟར་ལྟོས་པར་བྱེད། །གལ་ཏེ་དངོས་པོ་གཞན་ལ་ལྟོས་པ་ཉིད་ཅེས་པ་དངོས་པོ་ལ་འཐད་པ་ནི་དེ་ལ་འདི་དོན་ དམ་པའི་ངོ་བོ་འབྲེལ་པའི་རང་བཞིན་དུ་འགྱུར་ཏེ།དཔེར་ན་བ་ལང་ཉིད་སྲིད་པ་ན་དེའི་དངོས་པོ་ལ་བ་ལང་ཉིད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དངོས་པོ་ལ་ཡོད་པ་ཉིད་དུ་བསྟན་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་བཞིན་དུ་གཞན་ལ་ལྟོས་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་དངོས་པོའི་དོན་གྱི་རང་བཞིན་སྲིད་པར་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ ནོ།།གང་གི་ཕྱིར་འབྲེལ་པ་གཞན་ལ་ལྟོས་པ་དེ་ཡང་ཡོད་པའམ་མེད་པ་ལ་སྲིད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེའི་དངོས་པོ་མེད་པ་ཁོ་ནར་གྱུར་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་ན་ནི་མེད་པ་ལྟོས་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། མེད་པའི་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་ཅན་གྱི་ཆོས་ཀྱིས་སྟོང་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ ལྟར་ཐོབ་པའི་རང་བཞིན་ལྟོས་པར་བྱེད་པ་དེའི་ཚེ་ཐོབ་པའི་བདག་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར།འདི་ལ་ལྟོས་པས་ཐོབ་པར་བྱ་བའི་རང་བཞིན་གྱི་ཡུལ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གང་འདི་རང་བཞིན་ཉིད་གྲུབ་པའི་བདག་ཉིད་ཐོབ་པ་ན་དེ་ལ་འདི་ལྟོས་པ་ཅུང་ཞིག་ཀྱང་མེད་དོ། །གང་ཡང་རང་བཞིན་དུ་ གྱུར་པ་མེད་ན་དེ་ལ་ཇི་ལྟར་ཡང་ཐོབ།ནུས་པ་ནི་མེད་དེ་གྲུབ་པ་དང་མ་གྲུབ་པའི་བདག་ཉིད་སྲིད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་འགའ་ཞིག་ལ་ཅུང་ཞིག་ཀྱང་ལྟོས་པ་མེད་དེ། །ཡོད་པ་དང་མེད་པའི་གནས་སྐབས་དག་ལ་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཕན་ཚུན་ལྟོས་པའི་འབྲེལ་པ་ ཅན་དག་ཡོད་པ་ཡིན་ན་གང་གིས་དེ་དག་གི་ལྟོས་པ་གཞན་ཁོ་ནའི་འབྲེལ་པར་འགྱུར།དེས་ཕན་ཚུན་རང་བཞིན་གྱིས་འཇུག་པ་ཅན་རང་རང་གི་ངོ་བོ་ཙམ་ལ་གནས་པར་མངོན་པར་ཤེས་པའི་འབྲེལ་པ་ཅན་དག་ནི་མེད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་དངོས་ པོ་གསལ་བར་བྱ་བ་དང་གསལ་བར་བྱེད་པའི་དངོས་པོ་ལ་སོགས་པ་ཡང་མེད་དོ།།གཟུང་བ་ལ་ལྟོས་པ་ནི་འཛིན་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །གཟུང་བ་མེད་ན་འཛིན་པའི་ནུས་པ་འདི་ཅུང་ཞིག་ཀྱང་མེད་དེ། དེའི་ཕྱིར་གཟུང་བ་ལ་ལྟོས་པ་ཡིན་ན་མེད་པའི་གནས་སྐབས་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ནོ།

若有人说："无间性的自性仅以自性成立，具关系性不待他，此时唯待他即是具关系性，又待于他者即是关系，因为彼仅是胜义故。彼等无有待他自性的事物法故。因此，唯待他即是关系。"
此说不应理，因为如是事物自性不可能故。其理由是：
待他即具关系性，
无彼何能成待他？
一切有中无所待，
事物如何能待他？
若谓事物待他性于事物应理，则此将成为胜义本性关系自性，譬如有牛性时，应显示其事物具有牛性相的事物性。如是，具待他自性的事物义之自性不可能有。
因为关系待他，彼亦不可能于有或无中存在，故其事物定成无，如是则无不能成待，因为无故，以空于具一切自性之法故。如是，已得自性成待时，因为是已得自性故，此中无有待所得自性境。若此自性已成就自性得时，于彼全无所待。若无成为自性者，于彼如何能得？无有功能，因为成与未成自性不可能故。
是故于任何无有所待，因为于有无位相违故。因此，若有互相依待的具关系者，由何彼等之待唯他成为关系？由此，互为自性趣入、安住于各自本性之明知的具关系者不存在。
是故，所取能取事物、明了所明了事物等亦不存在。待所取即是能取性。无所取时此能取功能全无，因此若待所取则非无位。

།དངོས་ པོ་ཡོད་པ་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་རང་བཞིན་ནི་གཟུང་བ་ལ་ལྟོས་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ།།གལ་ཏེ་ཡོད་པའི་གནས་སྐབས་ཁོ་ན་ལྟོས་པ་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་ཡོད་པ་ཉིད་འཛིན་པར་བྱེད་པ་ཡོད་པ་ཉིད་ཀྱི་གཟུང་བ་འཛིན་པས་དེ་ལྟར་གཞན་པ་ལ་ཡང་བལྟ་བར་བྱའོ་ཞེ་ན། གང་གི་ཕྱིར་ དེ་ཡོད་པ་ན་འགའ་ཞིག་གི་རང་བཞིན་གྱིས་མ་གྲུབ་པ་ལ་དེ་ལྟོས་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ།།འདི་ནི་གཟུང་བར་བྱ་བ་འཛིན་པར་བྱེད་པ་དང་གསལ་བར་བྱ་བ་མངོན་པར་གསལ་བར་བྱེད་པས་དེ་ནི་ལྟོས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་གང་འདི་འཛིན་པར་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་གང་གང་གི་གཟུང་བར་བྱ་བ་ཡོད་པར་ འགྱུར་ན་འགྱུར་ཏེ་འདི་ཡང་སྲིད་པ་མ་ཡིན་ནོ།།ཡོད་པའི་བདག་ཉིད་ལ་འགའ་ཞིག་གི་ངོ་བོའི་གྲུབ་པ་ནི་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར་འཛིན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཅུང་ཞིག་ཀྱང་མེད་དོ་ཞེ་ན། འོ་ན་འདི་འཛིན་པར་བྱེད་པ་པོ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཅི་སྟེ་རང་གི་རྒྱུ་ཁོ་ན་ལས་འཛིན་པ་པོའི་རང་བཞིན་སྐྱེས་ སོ་སྙམ་ན།འོ་ན་གཟུང་བྱ་ལ་ལྟོས་པའི་འཛིན་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ཡང་འཐད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་འབྲེལ་པ་ཅན་དག་གི་ཡང་བལྟ་བར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ལ་ལྟོས་པ་ཅན་ཉིད་འབྲེལ་པ་ཅན་ཉིད་ཡིན་ན་གཅིག་ཁོ་ན་ནི་འབྲེལ་པ་མ་ཡིན་པ་འབྲེལ་པར་གྱུར་པ་ནི་མེད་དོ། ། དེའི་ཕྱིར་གལ་ཏེ་གཞན་ཡོད་པ་ན་འབྲེལ་པ་ཅན་གྱི་དངོས་པོ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་དེ་ནི་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་བདག་ཉིད་དུ་མ་སྐྱེས་པ་འདི་ཡིན་ན། ཐོབ་པའི་བདག་ཉིད་ལ་རྫོགས་པར་བྱ་བ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅི་སྟེ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱེད་པ་ལ་ལྟོས་པ་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ན། གཞན་ཡོད་པ་ན་ཡང་འབྲེལ་པ་ཅན ཉིད་དུ་འགྱུར་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།དེའི་ཕྱིར་གཞན་ལ་ལྟོས་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་འབྲེལ་པ་ནི་འགའ་ཞིག་ཀྱང་མེད་དོ། །ཅི་སྟེ་འབྲེལ་པ་ཅན་གྱི་རང་གི་ངོ་བོ་ཡོངས་སུ་དཔྱད་པས་འབྲེལ་པ་ཐོབ་པར་བྱ་བ་ནི་མ་ཡིན་ལ། འབྲེལ་པ་ཅན་དག་གི་འབྲེལ་པ་འདི་ནི་འགའ་ཞིག་ཏུ་བདག་ཉིད་ཀྱིས་ ཚད་མས་ངེས་པར་གྱུར་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་དོ་ཞེ་ན།དེ་འདི་ཡང་དངོས་པོ་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་རྣམས་ཀྱི་ཡུལ་མ་ཡིན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། གཉིས་ལ་གཅིག་གིས་མངོན་འབྲེལ་པས། །གལ་ཏེ་དེ་གཉིས་ལ་འབྲེལ་ཡོད། །འབྲེལ་པ་ཅི་ཡིན་ཐུག་མེད་དང་། །དེ་ལྟར་འབྲེལ་པའི་བློ་མེད་ དོ།།འབྲེལ་པ་བརྗོད་པ་དངོས་པོ་གཅིག་ཡོད་པའི་ཕྱིར་འབྲེལ་པ་ཅན་གཉིས་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྟག་པར་བྱ་བ་ལ་འབྲེལ་པ་ཅན་གཉིས་ཀྱིས་འབྲེལ་པ་གང་ཡིན་པ་ནི་འབྲེལ་པ་གཅིག་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ།

一切现有事物的圆满自性不待所取。若说："唯有位时具待故，有性即是能取，有性之所取能取，如是于他亦应观。"
然而，彼有时以某自性未成就者，于彼即非待。若说："此由所取能取、所明能明，故是待。"则此所谓能取者，若有所取时方成，然此亦不可能。因为于有自性中某体性之成就相违故。
若说："如是能取全无。"则此非能取者。若谓："唯从自因生能取自性。"则非待所取之能取，此亦不应理。如是应观具关系者。若待他性是具关系性，则唯一非关系者不能成为关系。
因此，若他有时具关系事物圆满，彼非生为圆满自性者，因为于已得自性中圆满不可能故。若不待圆满者，则他有时亦不成具关系性。是故，具待他自性之关系皆无有。
若说："以观察具关系自体，关系非所得，然此具关系者之关系于某处由自性以量决定。"此亦非非事物了知者之境，如是：
二者一相互关联，
若彼二有关系者，
何为关系无穷尽，
如是关系觉不生。
于观察关系说法中，由一事物有故二者具关系，此中二具关系者之关系即是与一关系共同之义。

།སྦྱོར་བ་ཅན་གྱི་འབྲེལ་པ་ཅན་དག་ལ་འབྲེལ་པ་དང་འདུ་བའི་ འབྲེལ་པ་ཡོད་ན།དེ་ལྟར་ན་ཉེ་བར་རྟོགས་པ་ན་ཐུག་པ་མེད་པར་འགྱུར་བ་དང་། འདུ་བ་དང་སྦྱོར་བ་ཅན་དག་ལ་ཡང་འབྲེལ་པ་གཞན་ཉེ་བར་རྟོགས་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་དེའི་ཡང་ཞེས་ཐུག་པ་མེད་པ་ཐོབ་པར་བྱེད་དོ། །ཅི་སྟེ་འདུ་བ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་འབྲེལ་པ་ལ་ལྟོས་ པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ།དེ་ལྟ་བུའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་འབྲེལ་པ་གཞན་མེད་པའི་ཕྱིར་གང་གིས་ན་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བ་ལས་འདུ་བའི་འཇུག་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཕྱིར་ཡོན་ཏན་དུ་གྱུར་པ་ཡང་དག་པའི་སྦྱོར་བ་ནི་རྫས་ལ་འཇུག་པ་ཉིད་ཀྱི་རྫས་མ་ཡིན་པའི་འདུ་བ་ལ་འཇུག་པར་བྱེད་པ་མ་ ཡིན་ནོ།།དེའི་འདུ་བ་ཡང་གཅིག་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འབྲེལ་པ་ཅན་གྱི་འདུ་བ་ལ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འདུ་བ་གཞན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་འཇུག་པའི་རང་བཞིན་ཉིད་ཀྱིས་འདུ་བ་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་གྱི་འཇུག་པ་གཞན་ལ་ལྟོས་བ་དང་བཅས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འབྲེལ་པ་ཅན་དུ་དཔེར་ན་སྒྲོན་མ་གསལ་བར་བྱེད་པའི་རང་བཞིན་ཉིད་ཀྱིས་རང་གི་བདག་ཉིད་གསལ་བར་བྱེད་པ་ན་གསལ་བ་གཞན་ལ་ལྟོས་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། །བུམ་པ་བཞིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་གཟེགས་མ་ཟོས་པས་ཉེ་བར་བཅོམ་པའི་ཤེས་རབ་ལྷ་ཆེན་པོའི་མཆོག་སྟེར་བ་ཐོབ་པ ལས་སྐྱེས་པར་གྱུར་པའི་མངོན་པའི་ང་རྒྱལ་གྱིས་ཐོབ་པ་རྣམས་ལ་འཁྲུལ་པ་བརྗོད་པ་འདི་ཡིན་ཏེ།ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་རྨི་ལམ་བཞིན་ནོ། །གང་གི་ཕྱིར་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་ཁོ་ནས་གཞན་གང་གཞན་ལ་འབྲེལ་པ་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པར་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ མ་ཡིན་ཞེས་པ་འདི་ཡིན་ནམ་ཚད་མས་དེ་ལྟར་རྟོགས་པར་གྱུར་པ་ཡིན།གཞན་གཞན་ལ་འཇུག་པ་ཞེས་པ་ནི་དེ་འབྲེལ་པ་མེད་པ་ལ་དེ་ལྟར་འཇུག་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་ཇི་ལྟར་ཡིན། གཞན་དུ་འབྲེལ་པ་མེད་ན་དངོས་པོ་གཉིས་ཙམ་ཉིད་དེ་ལྟར་བརྗོད་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནམ། གཞན་ལ་ ཡང་དེ་ལྟར་དངོས་པོ་གཉིས་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ།།དེའི་ཕྱིར་ཧ་ཅང་ཐལ་བར་འགྱུར་བ་སྤང་བའི་དོན་དུ་འཇུག་པ་ནི། གཞན་གྱི་གཞན་དུ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་འབྲེལ་པ་ཁས་བླང་བར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དངོས་པོ་གནས་པ་འདི་ཡིན་ནོ། །དེ་ནི་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མ་རྣམ་པར་དཔྱད་པས་སྟོང་པར་གྱུར་པའི་རང་གི་ ཚིག་ཁོ་ནས་སྤངས་པའི་འཇུག་པ་ཡིན་ཏེ།རང་གི་ངོ་བོས་འདི་ལ་འཇུག་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་པའོ།

若具结合关系者之间存在关系和和合之关系，如是则近解无穷尽，于和合与具结合者亦应成近解其他关系。如是彼亦得无穷。
若谓："因和合运行故不待关系，以无如是相之他关系故，非由正结合而有和合运行。因为成为功德之正结合，是于实体运行性，非于非实体之和合而运行。其和合亦是一性故，非存于具关系之和合，以无他和合故。"
是故，以运行自性而使和合运行，非以待其他运行故。譬如具关系中，灯以明照自性而明照自体时，不待他明，如瓶。
此乃食糠而坏之慧，得大天胜赐所生之慢心所得者之迷乱言说，如颠倒梦境。以何故唯事物自性于他，无待关系而运行，此为量所如是了知耶？
所谓他于他运行者，谓彼于无关系如是运行，云何？否则，若无关系，岂非唯说二事物耶？于他亦如是唯二事物。是故，为遮太过，运行即是：应许关系为他于他运行故，此为事实。
彼由观察前后而成空之自语即已遮，谓以自体于此运行。

།གལ་ཏེ་འཇུག་པའི་རང་བཞིན་ཉིད་ཀྱིས་འཇུག་པའི་ནུས་པ་ཡོད་ན་སྤྱི་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱང་དེའི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ལྷ་རྣམས་དགའ་བས་གང་ལས་རྟོགས་པ་ཡིན། གསལ་བའི་ དཔེ་ཉེ་བར་བསྟན་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི།དོན་དམ་པར་མ་རྟོགས་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་འགའ་ཞིག་ནི་འབྲས་བུ་ཅུང་ཞིག་བྱེད་པ་ན་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་ལ་རྟེན་པར་བྱེད་དེ་བུམ་པ་ལ་སོགས་པའི་ཡུལ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྐྱེད་པ་ན་སྣང་བའི་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་ལས་དབང་པོའི་ནུས་པ་ཡིན་གྱི་སྒྲ་ལ་ལྟོས་ པའི་ཤེས་པ་བསྐྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།དེ་ལྟར་སྣང་བ་ལ་ལྟོས་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ལ་ཡང་མིག་ནི་སྣང་བ་གཞན་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པ་གང་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་དེ་ནི་མངོན་སུམ་གྱིས་ངེས་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །གསལ་བ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་གཞན་ནི་མེད་དེ། དེ་ཡང་ རྒྱུ་སྣ་ཚོགས་པ་འདི་མངོན་སུམ་གྱིས་ངེས་པ་ཡིན་གྱི་འབྲེལ་པ་ཅན་རྣམས་ལ་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་འགའ་ཞིག་མཐོང་བ་མ་ཡིན་ན་གང་གིས་འདི་འབྲེལ་པ་གཞན་ལ་ལྟོས་པ་ལ་འཇུག་པར་བྱེད་པ་འདི་ནི་གཞན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་རྣམ་པར་དབྱེ་བས་ངེས་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ།།སྦྱོར་བའི་འཇུག་པ་ནི་འདུ་ བའི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་མངོན་སུམ་ཉིད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་འདུ་བ་ཡང་འཇུག་པ་ལ་ལྟོས་པ་དང་བཅས་པའི་འཇུག་པར་བྱེད་པའམ་ལྟོས་པ་མེད་པའི་ཡང་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མ་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལ་ཡང་ཐ་དད་པ་འཇུག་པ་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པས་ཁྱབ་པའི་ཆོས་ གྲུབ་པ་མ་ཡིན་ནོ།།རྟོག་པའི་ནུས་པས་འབྲེལ་བ་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཀྱང་འཆད་པར་འགྱུར་རོ། །འདུ་བ་ནི་འཇུག་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ་ཞེས་པ་ནི་འཇུག་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འཇུག་པ་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་གསལ་བ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རབ་ཏུ་གསལ་བ་གཞན་ལ་ལྟོས་ པ་མེད་པ་ཡང་ཞེས་པ་འདི་ཉིད་ཀྱིས་གསལ་བ་ཡིན་ཏེ།གསལ་བ་ཉིད་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །འཇུག་པའི་རང་བཞིན་ནམ་འབྲེལ་པའི་རང་བཞིན་ཞེས་པ་ནི་ཇི་ལྟར་ཤེས་པ་ནི་ཤེས་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཤེས་པ་གཞན་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པ་དེ་ལྟར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་འབྲེལ་པ་གཞན་ ལ་ལྟོས་པ་ན་ཐུག་པ་མེད་པ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་གཉིས་ལ་གཅིག་གིས་མངོན་འབྲེལ་ཕྱིར། །འབྲེལ་པ་ཡིན་ཞེས་པ་ནི་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་མངོན་སུམ་ཉིད་ཡིན་པ་ཡང་འདུ་བ་དེ་ལ་དེའི་བདག་ཉིད་ཡིན་པའི་འཇུག་པར་ཁས་ལེན་པ་ལ་འཇུག་པའི་རྟོགས་པས་ངེས་པ་ཉིད་དུ་ བྱ་བ་ཡིན་ནོ།།འདི་ལྟར་ཡང་འདིར་སྤྱི་དང་ཁྱད་པར་དག་ལའམ། སྦྱོར་བ་ཅན་དག་ལ་འདུ་བ་ཞེས་པ་ནི་རྟོགས་པ་ལ་ཡང་ཡིན་ནོ།

若以运行自性而有运行能力，诸共相等亦非其自性，此从何处为天众所喜悦而了知？所近示之明照喻例，实为未了义。以何故？某些作少许果时须依共作因，如于瓶等境生识时，乃从光明共作因而有根之能力，非待声而生知。如是，于待光明而生识作用中，眼不待其他光明共作因，此差别为现量所决定。
明照性者别无他义。此等种种因亦为现量所定，于具关系者未见某差别时，由何而定此待他关系而运行为他之差别耶？结合之运行非和合体性之现量故。正因此故，和合亦待运行而运行，或无所待，此说未成。
于比量中亦未成遍及差别运行无所待之法。以分别能力亦不成关系，当如是说明。所谓和合即是运行者，以是运行自性故无待于运行，如谓以是明照性故不待他极明照，此说即显明照性不成故。
运行自性或关系自性者，如何了知？如同识以是识性故不待他识，如是应成。是故待他关系则成无穷。
故谓："由一于二现系故，为关系"者不应理。若许是现量性，于彼和合亦许其体性之运行，当由运行了解而决定。如是于此，于共相与差别，或于具结合者之和合，于了解中亦然。

།གལ་ཏེ་འབྲེལ་པ་མེད་ན་ཁར་གཞོང་འདི་ལ་རྒྱ་ཤུག་རྣམས་དང་སྣལ་མ་འདི་རྣམས་ལ་སྣམ་བུ་ཞེས་བྱ་བར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཞེ་ན། ཇི་ལྟར་གྱུར་པའི་འབྲེལ་ བ་རྣམ་པར་བརྟག་པར་བྱའོ།།དེ་ལྟར་གྱུར་པའི་འབྲེལ་པའི་རྟོགས་པར་བྱེད་པའི་ཚད་མ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བར་གྱུར་པ་རྟོགས་པའི་རྒྱུ་མཚན་མངོན་སུམ་པ་སྦྱོར་བར་འདོད་དེ་ཇི་ལྟར་ཁར་གཞོང་འདི་ན་ཞོ་ཡོད་དོ་ཞེས་ཁར་གཞོང་ལ་ཞོ་སྦྱོར་བ་ནི་མངོན་སུམ་གྱི་ གཟུང་བར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ།རྟེན་དུ་གྱུར་པའི་ཁར་གཞོང་དང་བརྟེན་པར་གྱུར་པ་ཞོ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བ་བརྟེན་པས་ཁྱད་པར་དུ་གྱུར་པ་འདི་ལ་རྟོགས་པའི་ཡུལ་ཡིན་ན་འདིར་གཞན་སྦྱོར་བ་ཞེས་པ་མངོན་སུམ་པ་ནི་ཅུང་ཞིག་ཀྱང་མེད་དོ། །འདི་ལ་ཞེས་པ་ནི་ཁར་གཞོང་ རྟེན་དུ་བསྟན་པ་ཡིན་ལ་ཁར་གཞོང་ཞེས་པ་ནི་འདི་ནི་གཞི་མཐུན་པ་ཡིན་ནོ།།དེ་ལྟ་བུའི་རྣམ་པའི་དབང་དུ་བྱེད་པ་ནི་འདི་ནི་རྗེས་སུ་བརྗོད་པའི་རང་བཞིན་འབྱེད་པའི་ཚིག་ཡིན་ནོ། །ཞོ་ཞེས་པ་ནི་བརྟེན་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་རྟོགས་པ་འདི་ལ་དངོས་པོའི་ ངོ་བོ་འདི་ཙམ་ནི་གང་རྗོད་པར་བྱེད་པའི་ངོ་བོའི་ཚིག་འདི་རྣམས་ཡིན་ནོ།།ཐ་དད་པར་གྱུར་པའི་རྟོགས་པར་བྱ་བ་ཡོད་པར་བྱ་བ་ནི་ཐ་དད་པར་གྱུར་པ་དེ་ཉིད་ལ་རྟོགས་པ་ཡོད་ན་ཡང་ཇི་ལྟར་རྗོད་པར་བྱེད་པ་ཐ་དད་པ་སྤོང་བར་བྱེད་པ་དེའི་ཕྱིར་རྟེན་དང་བརྟེན་པ་སྤང་པས་སྦྱོར་བ་ཞེས་བྱ་བ་ ནི་རྟོགས་པར་གྱུར་པ་མ་ཡིན་ནོ།།ཁོ་བོ་ཅག་གི་དབང་པོའི་བྱ་བས་རྟོགས་པར་གྱུར་བ་ནི། མངོན་སུམ་གྱིས་རབ་ཏུ་གྲུབ་པ་ཡིན་པར་འགྱུར་ལ་འདི་ལས་ཀྱང་གང་ཞིག་ཁར་གཞོང་དང་ཞོའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་རྟོགས་པ་ལས་མཚན་ཉིད་མི་མཐུན་པ་དེ་ཉིད་ཡང་ཐ་དད་པར་གྱུར་ པའི་སྦྱོར་བའི་ཡུལ་གྱི་ངོ་བོ་ལ་དེ་ནི་ཡན་ལག་མ་ཡིན་ནོ།།འདི་ལ་རྟེན་དང་བརྟེན་པ་ཙམ་ཞིག་གསལ་བར་བྱའི་དེ་དག་གི་སྦྱོར་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་རྟེན་དང་བརྟེན་པའི་རང་བཞིན་ཉིད་ནི་རྟེན་དང་བརྟེན་པའི་ངོ་བོ་ཡིན་པར་མ་ཆད་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཁར་གཞོང་དང་ཞོ་ཙམ་ ལ་མཚན་ཉིད་མི་མཐུན་པའི་དམིགས་པ་ཅན་གང་ཡིན་པའི་རྟོགས་པ་ཡིན་ཏེ།གནས་སྐབས་ཐ་དད་པ་ཐོབ་པས་ཁར་གཞོང་དང་ཞོའི་བདག་ཉིད་ལ་མི་མཐུན་པའི་མཚན་ཉིད་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་དུ་ནི་ཁར་གཞོང་ཙམ་གྱིས་རྟོགས་པ་ཡིན་ལ་གཞན་དུ་ནི་ཞོའི་རྟེན་དུ་གྱུར་པའི་ཁར་ གཞོང་རྟོགས་པ་ཡིན་ཏེ།དཔེར་ན་གཞན་ནི་སྐྱེས་བུའི་རྟོགས་པ་ཡིན་གཞན་ཡང་ལང་ཚོ་ལ་སོགས་པའི་སྦྱོར་བར་གྱུར་པ་དེའི་རྟོགས་པ་བཞིན་ནོ།

若无关系，此钵盂与诸胡桃及此等经线何以成为毛毯？应当观察如是关系。如是关系之能了知量不存在。如是，欲了知真实结合之因相为现量所许，如同此钵盂中有酪，钵盂与酪之结合为现量所取，钵盂为所依，酪为能依。
若此真实结合由所依差别而为了知对境，则此中他结合为现量者毫无所有。"此"者示钵盂为所依，"钵盂"者为共同基。如是相之作用，此为随说自性分别之语。"酪"者为能依。是故于此了知中，唯此事物体性即是诸能诠体性之语。
若有差别所知事，即于彼差别有了知，然由遮除差别能诠故，由遮除能依所依，所谓结合者非为所知。我等根作用所知者，为现量所成就，由此亦于钵盂与酪相之了知中，其异相即非差别结合境之体性支分。此中唯明示能依所依，非彼等结合。
是故能依所依自性即为能依所依体性之无间性。正因此故，于唯钵盂与酪有异相所缘之了知，由得差别位故，于钵盂与酪自性得异相故。一处唯了知钵盂，他处了知为酪所依之钵盂，如一为了知人，他为了知具青春等结合之了知。

།དེའི་ཕྱིར་གནས་སྐབས་ཀྱི་ཁྱད་པར་གནས་པར་གྱུར་པའི་དངོས་པོ་རྟོགས་པ་ཁོ་ན་རྟེན་དང་བརྟེན་པའི་རྟོགས་པ་ཡིན་གྱི་སྦྱོར་བའི་རྟོགས་པ་ནི་ མ་ཡིན་ནོ།།དེའི་ཕྱིར་ཡང་བརྟེན་པའི་ཁྱད་པར་ཅན་དུ་གྱུར་པ་ཡང་དག་པའི་སྦྱོར་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པ་ནི་འབྲེལ་པ་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ཁྱད་པར་དུ་གྱུར་པ་ཁྱད་པར་དུ་བྱ་བའི་གནས་སྐབས་ལ་གནས་པར་གྱུར་པ་དེའི་གཞིའི་བཞིན་དུ་རྟོགས་པ་རྟོགས་པ་དང་བཅས་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་མི་བརྟེན་ པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་དབྱུག་པ་རྟོགས་པ་ལ་སྐྱེས་བུ་ནི་རྟོགས་པའི་ཁྱད་པར་དུ་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ།།ཁྱད་པར་དུ་བྱ་བའི་ཁྱད་པར་དུ་གྱུར་པའི་ཤེས་པ་སོ་སོར་སྣང་བ་མེད་པ་ལ་མངོན་སུམ་ཉིད་ཀྱང་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཡང་དག་པའི་སྦྱོར་བའི་ཁྱད་པར་དུ་བྱེད་པ་ཉིད་སོ་སོར་སྣང་བ་མ་ཡིན་ པ་ཉིད་ཡིན་ན་ཡང་མངོན་སུམ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ།།དེའི་ཕྱིར་ཁར་གཞོང་འདི་ན་ཞོ་ཡོད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡང་དག་པར་རྟོགས་པ་ནི་མ་ཡིན་གྱི་ཁྱད་པར་དུ་གྱུར་པའི་གནས་སྐབས་ཀྱི་དངོས་པོ་དག་གི་རྟོགས་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་སྟེང་དང་འོག་ན་གནས་པར་ཡང་ཆད་པ་མ་བསྐལ་པའི་དངོས་པོ་ གཉིས་ཀྱི་རྟོགས་པ་ལ་ཡང་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བར་གྱུར་པའི་རྟོགས་པ་ཡིན་གྱི་དེ་ལྟར་གནས་པ་དངོས་པོ་གཉིས་ལས་ཐ་དད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།དེའི་ཕྱིར་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བར་གྱུར་པའི་རྟོགས་པའི་རྒྱུ་མཚན་དུ་གྱུར་པ་སྦྱོར་བ་ནི་ཅུང་ཞིག་ཀྱང་མེད་དོ། །གཞན་ཡང་དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱི་ཡུལ་ དུ་བྱེད་པ་ནི་གསལ་བ་ཉིད་ཡིན་གྱི་དོན་རྟོགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཅུང་ཞིག་མེད་དོ།།དེ་ཡང་མངོན་སུམ་རྣམས་ཀྱི་ཡང་གཞན་དུ་གྱུར་པ་ཡིན་ལ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་རྣམས་ཀྱི་ཡང་གཞན་དུ་གྱུར་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ནི་སོར་མོ་གཉིས་མངོན་སུམ་དུ་གྱུར་པ་གསལ་བ་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བ་རྟོགས་པ་ལ་ ཁྱད་པར་གྱི་གནས་སྐབས་ལ་གནས་པ་དེའི་ངོ་བོ་ཉིད་ལས་ཐ་དད་པས་གསལ་བར་བྱ་བའི་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བ་གསུམ་པ་ནི་དེའི་ངོ་བོ་བཞིན་དུ་གསལ་བར་བྱེད་པ་ནི་ཅུང་ཞིག་ཀྱང་མེད་དོ།།དེ་འདི་སྦྱོར་བར་གྱུར་པའི་རྟོགས་པ་ནི་དེའི་གསལ་བའི་རྗེས་སུ་འབྲང་བའི་དངོས་པོ་ཉིད་ཡིན་ནོ། ། འདི་དག་ལ་ཡང་དག་པའི་སྦྱོར་བ་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་ཐ་དད་པ་མངོན་སུམ་དག་ལ་སྣང་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡང་ཐ་དད་པར་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་རྒྱས་པར་ནི་སྤྱི་ཉིད་ལ་རྣམ་འགྲེལ་གྱི་རྗེས་སུ་འབྲང་བར་སྟོན་པའི་ཕྱིར། ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བ་ཞེས་མངོན་སུམ་གྱིས གྲུབ་པ་ནི་ཅུང་ཞིག་ཀྱང་མེད་དོ།།སྣང་བ་ཡིན་ན་ཡང་མངོན་སུམ་སྣང་བ་ཙམ་ཉིད་ཡིན་གྱི་འབྲེལ་པ་དང་འབྲེལ་པ་ཅན་དག་གི་རང་བཞིན་ནི་མ་ཡིན་ནོ།

因此，唯了知处于差别位之事物即是能依所依之了知，而非结合之了知。故说"成为具能依差别之真实结合"者无关系。由彼差别之差别位所住，如其所依而了知，不依具了知之识，如同了知杖时，说人为了知之差别。
于无差别所差别之智各别显现者亦非现量。如是，真实结合之能差别若无各别显现，亦非现量。是故"此钵盂中有酪"者非真实了知，而是了知差别位之诸事物。
如是，于上下所住之无间二事了知中，亦是真实结合之了知，而非异于如是所住二事。是故真实结合了知之因相结合者毫无所有。
复次，诸事物之境作用唯是明了，所谓义了知者毫无所有。彼亦于诸现量成他，于诸比量亦成他。彼如二指现量明了，于真实结合了知中，住于差别位，由异于彼体性而明示之第三真实结合，如其体性而能明示者毫无所有。此结合了知即是随顺彼明了之事物性。
于此等，所谓真实结合亦不显现于差别现量故。彼亦非差别成就等，广说如共相随释所示故，真实结合为现量所成就者毫无所有。若是显现，亦唯是现量显现，非关系与有关系者之自性。

།དེ་ལྟར་སྣང་བ་ཡོད་ན་ཡང་ཇི་ལྟར་དངོས་པོ་དཔྱོད་པ་བརྗོད་པར་འགྱུར་བས་བཀག་པར་གྱུར་པ་དེ་ལྟ་བུའི་རྣམ་པར་རིག་པའི་ངོ་བོ་ལ་ འཁྲུལ་པ་ཉིད་ཡིན་གྱི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མངོན་སུམ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ།དཔེར་ན་ཟས་ཉེ་བར་ལོངས་སྤྱོད་པ་ལ་སོགས་པའི་སྟོབས་ལས་གཞན་དུ་མཐོང་བ་དང་། རྡུལ་ཕྲ་རབ་དང་རགས་པ་ལ་སོགས་པ་མི་སྲིད་པ་ལ་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཤེས་པ་དང་ལུས་ལ་སོགས་པའི་ གནས་པར་གྱུར་པའི་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ།།དེའི་ཕྱིར་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བ་མངོན་སུམ་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་འདུ་བ་ཡང་དེས་དཔེ་གྲུབ་པ་ཅན་གྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། གང་ཞིག་གང་གིས་སྨྲས་པ་སྣལ་མ་འདི་རྣམས་ལ་སྣམ་བུ་ཞེས་འདིར་འདི་ལའི་རྟོགས་ པ་ནི་འབྲེལ་པའི་འབྲས་བུ་ཡིན་ཏེ།གནོད་པ་མེད་པར་གྱུར་པ་ཉིད་ཡོད་ན་འདི་ལའི་རྟོགས་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཁར་གཞོང་འདི་ན་ཞོ་ཡོད་པ་ཞེས་པའི་རྟོགས་པ་བཞིན་ནོ་ཞེས་པ་འདིར་དཔེར་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། །ཁར་གཞོང་འདི་ན་ཞོ་ཡོད་དོ་ཞེས་པ་ནི་འབྲེལ་པའི་འབྲས་བུ་ཉིད་མ་ཡིན་པའི་ ཕྱིར་ཏེ།གནས་སྐབས་ཀྱི་ཁྱད་པར་རྣམ་པར་གནས་པར་གྱུར་པའི་དངོས་པོ་དམིགས་པ་ཅན་གང་ཡིན་པ་ནི་དེའི་འབྲས་བུ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཡང་སྣལ་མ་འདི་རྣམས་ལ་སྣམ་བུ་ཞེས་པའི་རྟོགས་པ་ནི་འདུ་བའི་དམིགས་པ་ཅན་ཡུལ་དེ་ལ་དེའི་དམིགས་པ་ཅན་ཉིད་དེའི་འབྲས་བུ་ཉིད་ཡིན་ ནོ།།དེའི་ཕྱིར་གྲུབ་པ་བསྒྲུབ་བྱ་ཉིད་དམ་བཅའ་བའི་སྐྱོན་ཡིན་ཏེ། སྒྲ་ལ་མཉན་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་བཞིན་ནོ། །གང་ལ་གྲུབ་པ་དེ་ལ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལ་མི་རྟོགས་པ་ཉིད་ལ་སྒྲུབ་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གང་ལ་དེ་གྲུབ་པ་དེ་ལ་མ་གྲུབ་པ་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། མ་གྲུབ་པ་ཉིད་ན་ཡང་ཆོས་ཅན་མ་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་ན་ཡང་འདུ་བ་མངོན་སུམ་པ་ཉིད་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་ན་དེ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འདུ་བར་གྱུར་པ་འདི་དག་ཅེས་རང་གི་ངོ་བོ་གསལ་བའི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་འཇིག་རྟེན་པའི་རྟོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་འདུ་བའི་དམིགས་པ་ཅན་མ་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ་ཇི སྲིད་དུ་དམིགས་པ་ན་འདིའི་རང་གི་ངོ་བོ་གྲུབ་པ་ལ་དེ་ལས་ཐ་དད་པའི་འབྲས་བུ་ཉིད་ཀྱིས་ཁྱབ་པ་མ་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ།།ཁར་གཞོང་འདི་ལ་རྒྱ་ཤུག་རྣམས་སོ་ཞེས་པ་ནི་འབྲེལ་པའི་འབྲས་བུ་ཉིད་ཀྱིས་ཁྱབ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་རྟོགས་པ་འདི་ནི་འབྲེལ་པའི་དམིགས་པ་ཅན་ཡིན་ལ་དེའི་ཚེ་སྣལ་མ་རྣམས་ལ་སྣམ་བུ་བརྟེན་ པ་ཉིད་ཀྱིས་འདི་ལའི་རྟོགས་པ་དེའི་དམིགས་པ་ཅན་ཡིན་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ཏེ།སྔོན་པོའི་རྟོགས་པའི་སྔོན་པོའི་ཡུལ་ཅན་ཉིད་ལ་སྔོན་པོ་མ་ཡིན་པའི་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ནོ།

如是，即便有显现，如同由观察事物所说而遮遣的那样，于分别识的体性是错乱，而非能成立的现量。譬如由饮食等力而见为他，及于极微与粗等不可能中，有色等知与身等住之了知。因此，真实结合非现量。
正因如此，和合亦非由彼成立喻例之所比量。若有人说："于此诸经线有毯"，此处此了知是关系之果，因为若无妨害，即是此了知性，如"此钵中有酪"之了知。此处非成立喻例，因为"此钵中有酪"非关系之果，凡是缘取住于差别位之事物者即是其果。
即便"于此诸经线有毯"之了知是缘取和合，于彼境有彼所缘性即是其果。因此，或成已成过失，或成立宗过，如说"声是所闻"。
若谓："于已成者不应成立故"。不然，此中不了知性即是能立自性，于何者彼已成，于彼无未成性故。若未成，则所依不成。如是，虽成和合是现量之过，然彼亦不存在，因为无"此等是和合"如是显明自性之世间了知。
若非缘取和合，则于所缘时，于此自性成就上，不成由彼差别之果性遍。若谓："此钵中有枣"是关系果性所遍。若此了知是缘取关系，则于诸经线依止毯性，此了知即成彼所缘，如青了知以青为境，非非青了知。

།དེ་ལྟར་གྱུར་པ་དེའི་ཕྱིར་ཆོས་ཅན་གསལ་བར་གྱུར་པ་དམ་བཅའ་བའི་སྐྱོན་ཡིན་ནོ། །གཏན་ཚིགས་ལ་ཡང་གཞི་མ་གྲུབ་ པ་ཉིད་དང་འགལ་བ་ཉིད་ཡིན་ནོ།།གལ་ཏེ་འབྲེལ་པ་དམིགས་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་ལ་ཡང་འདི་ལའི་རྟོགས་པ་འཇུག་པ་དེའི་ཚེ་དཔེ་ལ་འབྲེལ་པའི་ཡུལ་ཉིད་དུ་མ་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །གནོད་པ་མེད་པ་ཉིད་ཡོད་པ་ཡང་ཁྱད་པར་དུ་བྱེད་པ་མ་གྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ། འཇུག་པ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་ དེའི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་དེ་མི་རིགས་པའི་ཕྱིར་རོ།།འབྲེལ་པ་འཛིན་པའི་ངང་ཚུལ་ཅན་གྱི་ཚད་མ་ཡོད་ན་ཡང་ཇི་ལྟར་ཐུག་པ་མེད་པ་མ་ཡིན་ན་དེ་ལྟར་འགྱུར་ཏེ། གལ་ཏེ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་འབྲེལ་པ་འཛིན་པའི་ངང་ཚུལ་ཅན་གྱི་ཚད་མའི་ཚད་མ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་འབྲེལ་པའི་ བློ་ཡོད་དོ་ཞེས་རྣམ་པར་གནས་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ།།དེ་བཞིན་དུ་འདུ་བའི་གཅིག་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་གཞན་རྣམས་ཀྱང་བརྗོད་པ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལའི་རྟོགས་པའི་ཁྱད་པར་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གཅིག་པ་ཉིད་ལ་གལ་ཏེ་འདི་ལའི་རྟོགས་པའི་ཁྱད་པར་གཅིག་པ་ཉིད་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ནི་རྗེས་སུ་ འགྲོ་བ་མེད་པའི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡིན་ནོ།།འདི་ལ་རྟོགས་པའི་འབྲེལ་པ་གཅིག་གི་འབྲས་བུ་ཉིད་ཀྱི་ཁྱབ་པ་གྲུབ་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཁྱབ་པ་མ་གྲུབ་པ་ལ་ཇི་ལྟར་འདི་ལའི་རྟོགས་པ་རྟོགས་པའི་ཁྱད་པར་ཡིན། དེ་ལྟར་ཡང་ཇི་ལྟར་གཅིག་པ་ཉིད་ཡིན། ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བ་ལའི་ རྟོགས་པ་ཐ་དད་པ་མེད་དེ་ཁར་གཞོང་འདི་ལ་རྒྱ་ཤུག་རྣམས་དང་ཁྲི་འདི་ལ་ལྷ་སྦྱིན་འདུག་པ་དང་།རྟོག་པ་འདི་ལ་མེ་ཏོག་རྣམས་དང་། ཁང་པ་འདི་ལ་བ་ལང་རྣམས་ཡོད་དོ་ཞེས་མངོན་སུམ་གྱིས་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བ་ཐ་མི་དད་པར་གྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་རྟེན་དུ་མ་ལ་བརྟེན་པའི་ དུ་བ་ཐ་དད་པ་ལ་ཡང་།འདི་ན་མེ་ཡོད་དོ་ཞེས་པའི་རྟོགས་པའི་ཁྱད་པར་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །མ་བྱས་པ་ཉིད་ཀྱང་མ་གྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ། གང་དག་ཉིད་རྟེན་གྱི་རྒྱུ་ཅན་དེ་དག་ཉིད་དུ་འདུ་བའི་རྒྱུ་ཅན་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པ་ནི་མནའ་མེད་པ་རྟོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཚད་མ་ལ་མ་བརྟེན་པའི་ཁྱད་པར་ དུ་བྱས་པས་དངོས་པོ་གྲུབ་པ་ནི་མེད་དོ།།རྟེན་འཇིག་པས་འཇིག་པར་གྲུབ་པ་ལ་མ་བྱས་པ་ཉིད་གྲུབ་པ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་གཟེགས་ཟན་རྣམས་ཀྱི་རྟོག་གེ་འདི་སྙིང་པོ་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །ཤིན་ཏུ་རྒྱས་པས་སུན་དབྱུང་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ཏེ་སྤྲོས་པར་ ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ།།དེའི་ཕྱིར་འབྲེལ་པའི་བློ་ཡོད་དོ་ཞེས་པ་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ཡང་། དངོས་དེ་དག་དང་དེ་ལས་གཞན། །དེ་ཀུན་བདག་ཉིད་ལ་གནས་པ། །དེ་ཕྱིར་རང་བཞིན་འདྲེས་མེད་པ། །དེ་རྣམས་རྟོགས་པ་སྲེ་བར་བྱེད། །དངོས་པོའམ་ཚད་མ་ལས་ འབྲེལ་པ་རྣམ་པར་གནས་པ་མ་ཡིན་ནོ།

如是，因此，所依明显即是宗过。于因亦有所依不成性及相违性。若于不可缘取关系亦有此了知趣入时，则于喻例不成关系境性。即便无妨害性，亦不成差别，因为趣入不应理故，由其自性彼不应理故。
即便有取关系自性之量，如何非无穷尽，如是将成。若由彼自身成为取关系自性之量的量，则不应理。因此，当安立有关系之智。如是，和合之一性等其他诸法亦当说，因为非此了知之差别故。
若于一性，此了知差别即一性能立，则是无遍比量。于此不成了知关系一果性之遍。于彼遍不成时，如何此了知是了知差别？如是又如何是一性？
真实结合之了知无差别，如"此钵中有枣"、"此座上有天授"、"此篮中有花"、"此屋中有牛"等，由现量成立真实结合无差别。如是，于多所依之所依烟差别上，亦无"此处有火"之了知差别。
无作性亦不成立，因为无誓言了知："凡是所依因者，彼等即非和合因"。不依量而作差别，则事物不得成立。由所依坏而坏成就上，无作性不得成立。
因此，数论派此论无有实义。不应以过于广大而破斥，因将成戏论故。因此，说"有关系之智"不应理。因此偈曰：
彼等事物及余者，
一切安住于自性，
是故自性无混杂，
彼等生起诸了知。
由事物或量，关系不得安立。

།གཉིས་ལ་དངོས་པོ་གཅིག་ཁས་བླངས་ན་ཡང་འབྲེལ་པ་ཅན་དེ་གཉིས་དང་འབྲེལ་པ་ཡང་ནི་རང་གི་བདག་ཉིད་ལ་གནས་པར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ལ་ནི་མ་འདྲེས་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་ཡིན་ནོ། །དངོས་པོ་དེ་ལྟར་གྱུར་པ་རྣམས་ལ་ ཡང་རྣམ་པར་རྟོགས་པ་སྲེ་བར་བྱེད་དེ་འདི་འདིའི་ཞེས་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ།།འདི་ལ་འདིའི་ཞེས་པ་རྟོགས་པ་འདི་ཡང་དེ་ཉིད་སྲེ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པོའི་ཡང་རང་གི་བདག་ཉིད་ཙམ་གནས་པ་ཉིད་ཡིན་ན་ཅུང་ཞིག་འགའ་ཞིག་ཀྱང་མེད་དོ། །ཅི་སྟེ་ཡང་ཅུང་ཞིག་འདིའི་ ཞེས་རྟོག་པའི་ཕྱིར་རང་གི་བདག་ཉིད་ཁོ་ནའི་དེ་ཡོད་པ་ཉིད་མ་ཡིན་གྱི་དེའི་ཞེས་དེས་སྲེ་བའི་དངོས་པོ་ཡིན་ནོ།།འདི་ལ་ཡང་འབྲེལ་པ་ཐ་དད་པ་ནི་འགའ་ཞིག་ལ་སྣང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། འགའ་ཞིག་བརྟགས་པར་གྱུར་ན་གང་གིས་དངོས་པོ་རྣམས་ནི་འབྲེལ་པ་མ་ཡིན་གྱི་བརྟགས་པར་གྱུར་པ་ ནི་ཡོད་དོ་ཞེས་དཔལ་ཆོས་ཀྱི་གྲགས་པའི་དགོངས་པ་མ་རྟོགས་པར་གྱུར་པ་སྨྲ་བར་འགྱུར་རོ།།དངོས་པོ་དངོས་པོ་གཞན་དང་འདྲེས་པར་གྱུར་པ་འབའ་ཞིག་གསལ་གྱི་འདྲེས་པ་གཞན་འབྲེལ་པ་གང་ཡིན་པར་ནི་མི་འགྱུར་ཏེ། ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བར་གྱུར་པ་རྟོགས་པ་ལ་ཇི་སྐད་དུ་ བཤད་པ་ཡིན་ནོ།།འབྲེལ་པ་ཅན་ལས་ཐ་དད་པའི་འབྲེལ་པ་རྟོགས་པ་ཡིན་ན་ནི་འབྲེལ་པ་ཅན་དུ་འགྱུར་གྱི་འབྲེལ་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་འབྲེལ་པ་གང་ལ་ཡོད་པ་ནི་འབྲེལ་པ་ཅན་ནོ་ཞེས་པ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཐ་དད་པའི་འབྲེལ་པ་འཕངས་པ་ཡིན་ཏེ་སྐྱེས་བུ་ལ་དབྱུག་པ་ཅན་གྱི་རྟོགས་པ་བཞིན་ ནོ་ཞེ་ན།མ་ཡིན་ཏེ། དེ་དང་ལྡན་པ་ཐ་དད་པའི་འདི་ལ་ཚད་མ་གཞན་གྱིས་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་དེ་རྟོགས་པ་གང་ཞིག་དེ་དང་ལྡན་པའི་དངོས་པོ་ཡིན་ནོ། །ཐ་དད་པའི་འབྲེལ་བ་ནི་རྟོགས་པ་མེད་ཀྱི་གནས་སྐབས་ཀྱི་ཁྱད་པར་སྦྱོར་བ་ལ་ཡོད་ལ་འབྲེལ་པ་དེ་ཉིད་ཀྱང་དེ་དང་ལྡན་པའི་དངོས་པོ་རྟོགས་པའི་ སྤྱོད་ཡུལ་ཡིན་ནོ།།དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཡང་རྣམ་འགྲེལ་དུ་འབྲེལ་པ་རང་གི་སྒྲའི་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཉིད་མ་ཡིན་པར་གསུངས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ་ལྡན་པར་གྱུར་པའི་སོར་མོའམ་སོར་མོའི་ལྡན་པ་ཞེས་ཁྱད་པར་གཞན་སྤངས་པ་དང་མ་སྤངས་པ་ཉིད་ཙམ་དུ་གསུངས་སོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཡང་དོན་གཅིག་པ་ ཉིད་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ།།དེས་ན་འབྲེལ་པ་ཞེས་བྱ་བ་བརྟགས་པར་གྱུར་པ་ནི་མེད་དོ། །དེ་ཡང་གཞན་པར་ཁས་ལེན་ན་དེ་ཉིད་གཞན་གྱིས་མངོན་སུམ་དུ་སྨྲ་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལ་ཡང་རྟོགས་པ་མེད་པ་ལ་སོགས་པའི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ལ་རྩོལ་བ་དཀའ་བར་འགྱུར་རོ།

即便承许二者为一事物，具关系的彼二者及关系亦安住于自性。因此，一切事物皆具不混杂之自性。于如是诸事物中，又生起诸分别，即了知"此是彼之"。此"此是彼之"了知亦由彼生起。
若二者仅住于自性，则全无所有。若因思维"某是彼之"，则非唯自性之彼存在，而是由彼所生之事物。于此，差别关系于任何处皆不显现。若有人思维："诸事物非关系，而思维者存在"，则成未解法称意趣而说。
事物与他事物相混杂者唯明显，而其他混杂何为关系则不应理，如说真实结合之了知。若了知异于具关系者之关系，则成具关系者而非关系。
若谓："凡有关系者即具关系者，正因如此，故说差别关系，如人有杖之了知"。不然，因由他量了知彼具异差别，故彼了知即是具彼之事物。差别关系无所了知，而于差别位之结合中存在，彼关系亦是具彼事物了知之境。
正因如此，《量评释》中说关系非自词所诠。如是，仅说具指或指之具，即有无遮余差别。正因如此，当成一义。故所谓关系之分别不存在。若承许彼为他，则彼自说为现量。于彼亦将难以致力于无了知等能立。

།རྟོགས་པ་འདི་ཡང་ཉ་ཕྱིས་ལ་ སོགས་པའི་རྟོགས་པ་བཞིན་དུ་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ།དེའི་ཕྱིར་ཉ་ཕྱིས་སུ་མྱོང་བའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཉིད་དུ་རིགས་པ་ཡིན་ཞེས་ཇི་སྐད་དུ་བཤད་པ་ཉིད་རིགས་སོ། །དེ་ཉིད་ལ་རྗེས་སུ་བྱེད་པ་རྣམས་ཀྱིས། དངོས་པོ་ཐ་དད་རྟོགས་དོན་དུ། །བྱ་དང་བྱེད་པ་པོ་ཡི་ཚིག་།རྗོད་པར་བྱེད་རྣམས་སྦྱོར་བར་བྱ། །རྟོགས་པས་བྱས་པས་བསྲེས་ པའི་དངོས་པོའི་རྗེས་སུ་འཚོ་བའི་སྒྲ་རྣམས་ཀྱང་བསྲེས་པའི་དངོས་པོའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ།།འདི་ལྟར་ཡང་འདིར་བྱ་བས་ཁྱད་པར་དུ་གྱུར་པའི་བྱེད་པ་པོ་བརྗོད་པའི་བརྡར་གྱུར་པའི་སྒྲའི་སྟོབས་ཀྱི་བྱ་བ་དང་བྱེད་པ་པོའི་རྟོགས་པ་ནི་བསྐྱེད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ཡང་བྱ་བ་དང་བྱེད་པ་པོ་དག་གི་འདྲེས་པའི་ངོ་བོ་རྟོགས་ པ་ཡིན་ནོ།།ཇི་ལྟར་རྒྱལ་པོའི་སྐྱེས་བུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་འདྲེས་པར་རྟོགས་པ་ནི་དེའི་གནས་སྐབས་ཀྱི་ཁྱད་པར་གྱི་རྟོགས་པ་གྲུབ་པ་ཡིན་པ་དེ་ལྟར་བྱ་བ་དང་བྱེད་པ་པོ་དག་ལ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཀྱང་དེ་ལྟ་བུ་དངོས་པོ་སྣ་ཚོགས་པ་ཉིད་ཀྱི་རྟོགས་པ་ཁོ་ ན་ཡིན་ནོ།།བྱེད་པ་པོ་དང་ལས་དག་ལས་ཆེས་གང་ཡང་རུང་བ་ལ་བརྟེན་པ་ཉིད་ཀྱིས་དེ་ལྟར་གྱུར་པའི་བྱ་བ་རྟོགས་པར་བྱ་བ་དེ་ནི་དེའི་ངོ་བོ་རྟོགས་པའི་གནས་སྐབས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ལ་བརྟེན་པ་རྟོགས་པའི་བྱ་བ་སྒྲོ་བཏགས་པ་ཡིན་ཏེ་དཔེར་ན་འགྲོ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ཡུལ་དེ་དང་དེར་གྱུར་པ་འགྲོ་བ་པོའི་ཡིན་ལ་ འབྲས་ཆན་འཚོད་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་འབྲས་ཆན་ལ་བརྟེན་པའི་རྣམ་པར་འགྱུར་བའི་ཁྱད་པར་ཡིན་ནོ།།གང་ཞིག་བྱ་བར་སྒྲོ་བཏགས་པ་དེ་ཡང་ཝ་ཡ་ཀ་ར་ལ་སོགས་པའི་གཞུང་གི་རྩ་བ་ཅན་ཡིན་གྱི། བག་ཆགས་ཙམ་ལ་བརྟེན་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གཙོ་བོ་ལ་ སོགས་པ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་བཞིན་ནོ་ཞེས་གཞན་དུ་རྒྱས་པར་སྨྲས་སོ།།འོ་ན་དངོས་པོ་ཐ་དད་པ་རྟོགས་པའི་དོན་དུ་ཞེས་པ་ནི་སེལ་བའི་རྟོགས་པའི་དོན་དུ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རིགས་སོ། །བྱ་བ་དང་བྱེད་པ་པོ་དག་ལ་ཐ་དད་པ་དང་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་པ་དག་གིས་དངོས་པོ་རྣམས་ལ་མེད་པས་དེ་མ་ཡིན་པ་ལ་ ལྡོག་པ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ།།སྔོན་པོ་ཉིད་དང་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ནི་ཐ་མི་དད་པར་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་དེ་ལ་བརྟེན་པ་ཉིད་ཀྱིས་གཞན་ལ་སེལ་བའི་ཡུལ་ཅན་ཉིད་དུ་རིགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། བྱ་བ་དང་བྱེད་པ་པོ་དག་ལ་ནི་རང་གི་ངོ་བོས་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་ བཀག་པ་ཡིན་ལ།དངོས་པོ་ལ་བརྟེན་པ་ཉིད་བརྟེན་པར་བྱ་བའི་དོན་གྱིས་དངོས་པོ་ཐ་དད་དུ་རྟོགས་དོན་དུ་ཞེས་གསུངས་སོ།

此了知并非如鱼垢等了知般了知。因此，如前所说"应当随顺鱼垢之经验"是合理的。对此，诸随行者说：
"为了了知事物差别，
应当结合能作所作，
诸能诠词而宣说。"
由了知所作之混合事物，随顺而生之诸声亦随顺混合事物。如是，此处由表示作用所限定之作者的约定声势力，当生起作用与作者之了知。于彼中，即了知作用与作者之混合体性。
如"王之人"等了知为混合，即成就彼位差别之了知，然于作用与作者则不然，因为非一切处皆有。然而，此即是种种事物之了知。
依止于作者与业任一，如是所了知之作用，即是依止于了知彼体性之位差别而假立之作用了知。例如，"行走"是行者于彼彼处之状态，"煮饭"亦是依止于饭之变化差别。
所假立之作用，是以文法等论典为根本，而非仅依习气，如分别胜性等，此于他处已广说。
若谓："为了了知事物差别"即是为了遣除之了知则应理。因为作用与作者于事物中无有异与不异，故于非彼处无有遮遣之成立。青性与刹那性等是不异而存在。因此，依止于彼，应成为他处遣除之境者。
对此答：于作用与作者已遮遣自性所诠性，而依事物故，为了了知事物差别而说依止义。

།དེ་དག་ལྷན་ཅིག་དངོས་མིན་ཕྱིར། །རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་ཡང་། །ཇི་ལྟར་གཉིས་ལ་གནས་པར་གྲུབ། །གཉིས་གནས་མིན་ན་ཇི་ལྟར་འབྲེལ། །གལ་ ཏེ་ཡང་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་ཁས་བླངས་པར་གྱུར་ན།གཞན་གྱི་དབང་ཉིད་ཀྱི་འབྲེལ་པ་ཇི་ལྟར་སྤང་བར་བྱ། །ཡང་ན་འབྲས་བུ་རྒྱུའི་བདག་ཉིད་ལ་གཞན་གྱི་དབང་ཉིད་དུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་དང་། རྒྱུ་ཡང་འབྲས་བུའི་བྱེད་པ་ལ་ཡིན་པ་དེ་ལྟར་འབྲས་བུ་སྐྱེ་བ་རྒྱུ་ལ་ལྟོས་པ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་འབྲེལ་པ་མ་ཡིན་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར། རྒྱུས་ནི་འབྲས་བུ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་གཉིས་ལ་འབྲེལ་པ་མེད་པ་ཡིན་ན་དེའི་ཕྱིར་འབྲེལ་པ་ཅན་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་དངོས་པོ་དག་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གང གི་ཕྱིར་འབྲེལ་པ་ནི་གཉིས་ལ་གནས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ན་དེ་འབྲས་བུ་དང་རྒྱུའི་དངོས་པོ་ཡང་ཇི་ལྟར་གཉིས་ལ་གནས་པ་ཡིན།དེ་བཞིན་དུ་ཡང་ཇི་ལྟར་འབྲེལ་པ་ཡིན་ནོ། །ཇི་ལྟར་ཡང་གཉིས་ལ་གནས་པ་མ་ཡིན། ཇི་སྲིད་དུ་རྒྱུས་འབྲས་བུ་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་གཉིས་ཁོ་ན་ཡིན་ ནོ།།དེའི་ཕྱིར་འདི་ཇི་ལྟར་གཉིས་ལ་གནས་པ་མ་ཡིན་ན་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་ཡང་གཉིས་ལ་གནས་པ་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་ལྷན་ཅིག་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ཡང་རྒྱུས་འབྲས་བུ་བྱ་བ་དེ་ལྟར་ཡང་དེ་དག་ལྷན་ཅིག་པའི་དངོས་པོ་མ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཚེ་རྒྱུ་ཡོད་པ་དེའི་ཚེ་འབྲས་བུ་མེད་པའི་ཕྱིར་ དང་།གང་གི་ཚེ་ཡང་འབྲས་བུ་ཡོད་པ་དེའི་ཚེ་རྒྱུའི་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་འདི་གཉིས་ལ་གནས་པ་མ་ཡིན་པས་འབྲེལ་པ་མ་ཡིན་གྱི་འབྲས་བུ་དང་རྒྱུ་དག་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་འབྲས་བུ་དང་རྒྱུའི་དངོས་པོ་བཀག་པ་ནི་མ་ཡིན་གྱི། འབྲེལ་ པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པ་ཡིན་ནོ།།འབྲེལ་པ་དེ་ཡང་གཞན་དུ་དོགས་པ་མ་ཡིན་གྱི་འོན་ཀྱང་རྒྱུས་འབྲས་བུ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་འདི་ཉིད་ལ་འབྲེལ་པར་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ནོ། །གཞན་པོ་བཀག་པ་ནི་སྔ་མ་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པོ། །རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་དེ་དག་ཉིད་ལ་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་འབྲེལ་ པ་ཅན་ཉིད་འབའ་ཞིག་ཏུ་གྱུར་ན་དེ་ཉིད་དེ་བཞིན་དུ་དགག་པར་བྱའོ།།འབྲས་བུ་དང་རྒྱུ་དག་ལ་ལྷན་ཅིག་པའི་དངོས་པོ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་འབྲེལ་པ་ཉིད་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར། རིམ་གྱིས་གཅིག་ལ་དངོས་པོ་ནི། །འཇུག་ཡིན་གཞན་ལ་ལྟོས་མེད་དེ། །དེ་མེད་ན་ཡང་ཡོད་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཕྱིར་གཅིག་ འཇུག་ཅན་འབྲེལ་མིན།།རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་དག་གི་རིམ་གྱིས་པའི་དངོས་པོ་ཉིད་ནི་ཇི་སྐད་དུ་བཤད་ཟིན་ཏོ།

由于彼等非同时存在，
因果之事物如何成，
安住于二者之中耶？
若不住二者何相关？
若承许因果事物，如何能舍离他缘性之关联？或者，果以因之本性为他缘性故，因亦于果之作用中存在，如是果之生起依赖于因。因此，因果事物怎会无关联？因为因决定果之所是，若无二者之关联，则不应理。是故，具关联之因果本性事物是存在的。
对此答：此亦不应理。因为关联应安住于二者中，然因果事物如何安住于二者中？如是又如何有关联？因为并非安住于二者中。只要因能生果，即唯有因果二者。
若问：此何以不安住于二者中？答：如是亦不成立安住于二者，因为彼等非同时故。即使因能生果，彼等亦非同时之事物，因为因存在时果不存在，果存在时因之事物皆为刹那性故。因此，此非安住于二者，故非关联，而仅是因果而已。
如是并非否定因果事物，而是说无关联。此关联亦非他处之疑惑，然而因为因能生果，故于此起关联之迷乱。遮遣他性如前已成。若因果彼等唯以因果本性成为具关联者，则应如是破除。由于因果无同时之事物性，故无关联性。如是：
次第趋入一事物，
不待他者而存在，
彼虽无有亦可有，
故入一者非关联。
因果之次第性事物，如前已说。

།དེའི་ཕྱིར་ཡང་རྒྱུའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་དངོས་པོ་ཡུལ་དང་དུས་གཅིག་ཏུ་འཇུག་པ་འབྲས་བུ་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པ་ནི་འབྲེལ་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འབྲེལ་པ་ཐ་དད་པ་མེད་པས་འབྲེལ་པ་ཅན་ཉིད་དུ་བརྗོད་ ལ་དེ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཡང་འབྲེལ་པའི་ངོ་བོ་མེད་པ་ཡང་ཡིན་ནོ།།དེ་ལྟ་བུའི་དངོས་པོ་ཡིན་ན་ཡང་གཅིག་ལ་འཇུག་པ་ཉིད་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་བ་ལས་འབྲེལ་པ་དེ་ལྟ་བུར་འགྱུར་བ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་ལ་ཡང་རྒྱུའི་དངོས་པོ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་འབྲས་བུ་ལྟོས་པ་མེད་པས་ ཀྱང་རིམ་གྱིས་དངོས་པོ་རྣམས་ནི་རྒྱུ་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པ་ཡིན་ལ་རྒྱུ་མེད་པ་ན་ཡང་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ།།དེ་ལྟར་ཡང་འབྲེལ་པ་ཅན་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ། འབྲེལ་པ་གཅིག་ལ་འཇུག་པ་ནི་བཀག་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར་འབྲས་བུ་ལ་ལྟོས་པ་རྒྱུ་ཉིད་ཡིན་ལ་རྒྱུ་ལ་ལྟོས་པ་ཡང་འབྲས་བུ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ལྟོས་པ་ ཡིན་ལ་དེ་ལས་ཀྱང་འབྲེལ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་དོ་ཞེ་ན།དེ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར། དེ་དག་གི་གཅིག་ལ་ལྟོས་ནས། །གལ་ཏེ་གཞན་པ་དེ་འཇུག་ན། །འཕེན་བྱེད་ལྟོས་པར་བྱ་ཡིན་ན། །མེད་པ་ཇི་ལྟར་ལྟོས་པར་བྱེད། །ཕན་ཚུན་ལྟོས་པ་ཉིད་དུ་རྣམ་ པར་གནས་པ་ན་གཉིས་ལ་ལྟོས་པའི་འབྲེལ་པ་བྱེད་པ་འཇུག་པ་ཡིན་ལ་འབྲེལ་པ་ཡང་འཇུག་པ་ཡིན་ཏེ།དེ་དག་གི་ནང་ནས་གཅིག་ལ་ལྟོས་ནས་གཞན་དུ་འཇུག་པར་བྱེད་དོ། །དེ་ཉིད་འདི་ལྟོས་པ་ཡོད་ལ་འགྱུར་ན་དེ་ཉིད་ནི་འབྲེལ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་རྒྱུ་འབྲས་བུ་ལ་ལྟོས་པ་ ཡིན་ནོ་ཞེས་པ་ནི་འབྲས་བུ་ལ་ལྟོས་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་རྒྱུ་ཉིད་ཡིན་ལ་འགྱུར་ན།དེ་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པ་རང་དབང་དུ་གྲུབ་པ་ལ་ནི་འབྲས་བུ་ལ་ལྟོས་པ་ཉམས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་འབྲས་བུ་ཡང་འབྲས་བུ་ཉིད་ལ་བདག་ཉིད་ཡོད་པའི་དུས་ཀྱི་དངོས་པོ་ཅན་ནི་གལ་ཏེ་རྒྱུ་ལ་ལྟོས་པ་ ཡིན་ལ་དེའི་ཚེ་དེ་ལ་ལྟོས་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་ན་སྔར་རང་གི་ངོ་བོ་ཡོད་པར་གྲུབ་པ་ལས་ལྟོས་པ་ཉིད་འཐད་པ་མ་ཡིན་ཏེ།མེད་པ་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ཕན་པ་ཡོད་པ་ལ་དེ་ལྟོས་པར་འགྱུར་ན་མེད་པ་ཡང་ཇི་ལྟར་ཕན་པར་བྱེད་པ་ཡིན་འབྲས་བུ་རང་གི་ཡོད་པའི་དུས་ན་ཡོད་པའི་འབྲས་བུ་ཉིད་ ནི་རྒྱུ་མེད་པར་ཇི་ལྟར་ལྟོས་ནས་རྫོགས་པ་ཡིན་རྒྱུའི་རྒྱུ་ཉིད་ཀྱང་ངོ་།།དེའི་ཕྱིར་ལྟོས་པའི་དོན་ཅུང་ཞིག་ཀྱང་མེད་དོ། །རྒྱུ་མེད་ན་འབའ་ཞིག་པའི་འབྲས་བུ་ནི་སྲིད་པ་མ་ཡིན་པས་ལྟོས་པའི་ཐ་སྙད་ཡིན་གྱི་དངོས་པོ་ཡོད་པ་ལ་ལྟོས་པའི་དོན་ནི་ཅུང་ཞིག་ཀྱང་མེད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་ལྟོས་པའི་དངོས་པོ་མེད་ པས་འབྲེལ་པ་ཉིད་མེད་ན་འབྲེལ་པ་འགའ་ཞིག་ཀྱང་མེད་དོ།

因此，因之特征事物于一处一时趋入而不待果者，非为关联。由无差别之关联而说为具关联，因其不存在故，亦无关联之本性。
若是如此之事物，则应成唯趋入一者，然而亦非成为如是关联，因为于果事物中亦无因事物故。如是，由于果不待故，诸次第事物亦不待因，即使无因亦可存在。如是亦非具关联性，因为已遮遣趋入一者之关联故。
若谓：如是果待因即是因，因待果即是果，故为相待，由此即为关联。
答：此亦不然。因为：
彼等待一者时，
若他者得趋入，
能引应成所待，
无者何能相待？
当安住于互相观待性时，趋入二者相待之关联作用，关联亦得趋入。于彼等中，待一者而趋入他者。若唯此有待即成，则彼非关联。因为说因待果者，应成圆满待果之因性，然于彼不待而自成者，则失坏待果性。
如是，果亦于果性自体存在之时分事物，若待因而尔时成为待彼性者，则不应理，因先已成立自性故。于无者无所待故。如是若于有益者成待彼，则无者如何能作利益？果于自身存在之时，已有之果性如何待于无因而圆满？因之因性亦然。
是故，相待之义毫无所有。无因则独存之果不可能，故唯是相待之名言，于事物存在中相待之义毫无所有。因此，由无相待事物故无关联性，则全无任何关联。

།གལ་ཏེ་ཡང་། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་འབྲེལ་པ་ནི། །ཅིས་ན་ལྟོས་པར་བྱ་བ་ཡིན། །གང་གིས་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ཉིད་ལ་འབྲེལ་པ་ཁས་བླངས་པ་ཐལ་བར་བརྗོད་ཟིན་ཏོ། །ཅིས་ན་འབྲེལ་པའི་ངོ་བོ་ཁོ་ན་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ཉིད་ཡིན། རྒྱུ་དང་འབྲས་ བུ་ཉིད་དུ་གནས་པ་དངོས་པོ་དེ་དང་དེ་མེད་ན་མི་འབྱུང་བར་ཉེ་བར་གནས་པ་ནི་འབྲེལ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།དེ་ལ། །གལ་ཏེ་དོན་གཅིག་དངོས་འབྲེལ་ཕྱིར། །དེ་དག་ལ་རྒྱུ་འབྲས་ཉིད་ན། །གཉིས་ཉིད་དང་ནི་དངོས་འབྲེལ་པས། །གཡས་གཡོན་རྭ་ལ་ཐོབ་པར་འགྱུར། །གཉིས་གནས་གང་ཞིག་འབྲེལ་ཡིན་ན། ། དེ་མཚན་དེ་ལས་གཞན་པ་མིན། །འབྲེལ་པའི་དོན་གཅིག་གིས་སྦྱོར་བ་ཁོ་ན་གལ་ཏེ། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ཉིད་ཡིན་ན། དེའི་ཚེ་གཉིས་ཉིད་དུ་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་ཡང་གཡས་པ་དང་གཡོན་པའི་རྭ་དེའི་དངོས་པོར་མི་ལྡན་པ་དག་ལ་ཡང་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ཉིད་ཡོད་པར་འགྱུར་ཏེ། དུས་མཚུངས་པ་ཅན་གྱི་རྭ་རྒྱུ་དང འབྲས་བུ་མ་ཡིན་པ་དག་ཡང་གྲངས་ཀྱི་རང་བཞིན་གཉིས་ཡོད་དོ།།དེའི་ཕྱིར་དོན་གཅིག་དང་མངོན་པར་འབྲེལ་པ་ཁོ་ན་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ཉིད་དུ་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དོན་གཉིས་ཉིད་དོན་གཅིག་ཡིན་ན་ཡང་གྲངས་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འབྲེལ་པའི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། གཉིས་ལ་གཅིག་འཇུག་ པ་ལས་ཐ་དད་པས་གཞན་འབྲེལ་པ་ཉིད་ཅེས་པ་ཅི་ཡིན།འདི་རྣམས་ཀྱི་རང་གི་ངོ་བོ་ལས་གཞན་ཐ་དད་པ་ནི་སྔོན་པོ་དང་སེར་པོ་བཞིན་དུ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གང་གིས་འབྲེལ་པ་གཅིག་ལས་ཀྱང་རྭ་གཉིས་ཞེས་རྟོགས་པར་འགྱུར་ཏེ། འདི་ནི་གྲངས་ཉིད་ཡིན་ན་གང་གི་ཕྱིར་འདིའི་འདི་རྭ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ འབྲེལ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་འདི་ཉིད་བརྒལ་ཞིང་བརྟག་པར་བྱ་སྟེ།གཞན་གྱི་རང་བཞིན་ཉིད་ཅི་ཡིན་ཞེས་སྤྱི་བརྟགས་པར་བཤད་ཟིན་ཏོ། །ཡོད་དང་མེད་པའི་ཁྱད་པར་ཅན། །སྦྱོར་བ་གལ་ཏེ་རྒྱུ་འབྲས་ཉིད། །སྦྱོར་བའི་ཁྱད་པར་དེ་དག་ཉིད། །རྒྱུ་འབྲས་ཉིད་དུ་འདིར་ཅིས་མིན། །ཐ་དད་ཕྱིར་ཞེས་གལ་ ཏེ་འདི།།སྒྲ་ཡིན་སྦྱོར་བ་པོ་ལ་བརྟེན། །གལ་ཏེ་ཕྱོགས་གཞན་ཡང་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་ཉིད་དུ་གནས་པ་ན་དེའི་ཚེ་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་ཞེས་འབྲེལ་པ་འཕངས་པ་ཡིན་ལ་འགའ་ཞིག་ཡོད་ན་ཡོད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་མེད་ན་ཡང་མེད་པ་ནི་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་ངོ་བོ་ཡིན་ལ་དེ་ཁྱད་པར་དུ་གྱུར་པ་ འདི་འབྲེལ་པ་ནི་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་ཡིན་ནོ།

若问：因果关联为何是所待？已说明承认因果性之关联所致过失。为何关联之本性即是因果性？
若谓：因果性所安住之彼彼事物，若无则不生而近住者，即为关联。
对此：
若因一义实关联，
彼等为因果性者，
二性及实关联故，
左右角应得此性。
若二住即为关联，
彼相非异于彼相。
若唯以一关联义结合即为因果性者，尔时因说为二性故，于不具左右角之实性者亦应有因果性。同时之角非因果者亦有数性之二故。是故，唯一义及显关联即为因果性者不应理。
若谓：二义即一义亦因是数性故非关联自性。于二趋入一而差别故，何为异关联性？此等之自性异于差别者，非如青黄而有。由何关联一而成觉知二角？此若是数性，则何故说此之此为角即是关联？
对此当详加观察：已说明考察他性之总义。
有无差别相，
若结合因果，
彼等结合相，
何非此因果？
若谓异故此，
声依能结合。
若他方亦住于因果事性时，尔时引生因果事之关联，若有某者则有，彼若无则无者，是为因果之本性，其差别即此关联是因果事性。

།གལ་ཏེ་དེ་ལ་འདི་འདོད་པར་འགྱུར་ཞེ་ན། དེའི་ཚེ་འབྲེལ་པའི་ཁྱད་པར་དུ་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་གང་ཞིག་ཡོད་པ་དང་མེད་པར་འདོད་པ་དེ་དག་ཉིད་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོར་འགྱུར་མོད། འབྲེལ་པ་ཅི་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ལ་གཞན་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་ ངོ་བོའི་འབྲེལ་པས་ཅི་ཡིན།རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་ཐོབ་པ་དག་ལ་གཞན་འབྲེལ་པས་དེ་སྙེད་པ་ཉིད་ཀྱང་དངོས་པོ་མཐར་ཐུག་པ་ལས་ཅི་ཡིན། དེ་ལྟ་བུའི་རྣམ་པ་འདི་རང་བཞིན་ཐོབ་པས་ནི་འབྲེལ་པ་སྤངས་པར་ཤེས་པ་ནི་རིགས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ལ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཡང་མ་ཡིན་པས་འདི་མི་རིགས་ སོ།།གལ་ཏེ་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་དག་ལ་འབྲེལ་པ་ཞེས་པ་ནི་ཐ་དད་པ་ལས་རྟོགས་པར་བྱ་བ་ཡིན་ལ། དེ་ལྟར་གྱུར་པ་དག་ལ་ཡང་འབྲེལ་པས་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མི་རིགས་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་འདི་ནི་སྒྲ་ཡིན་གྱི་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ནི་མ་ཡིན་ལ་དེ་ཡང་ཐ་སྙད་སྦྱོར་བ་པོའི་གཞན་གྱི་དབང་གི་ དོན་ལ་བརྟེན་པ་ཡིན་པས་དེ་ལྟ་བུ་ལ་སོགས་པའི་དངོས་པོ་རྣམ་པར་གནས་པ་མ་ཡིན་ནོ།།དེ་དག་ཁོ་ན་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་རིགས་ཀྱི་གཞན་འབྲེལ་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་མ་མཐོང་སྐྱེ་བོ་ནི། །མཐོང་དང་མ་མཐོང་བར་བྱེད་པས། །མཐོང་དང་དེ་མ་མཐོང་བ་ལ། །སྟོན་བྱེད་ན་ཡང་འབྲས་ བུར་ཤེས།།མེ་ལ་སོགས་པའི་ཚོགས་པའི་རྒྱུ་གཅིག་མཐོང་བར་བྱེད་པའི་རྟོགས་པ་པོ་ནི་དམིགས་པའི་རིག་བྱར་གྱུར་པ་དམིགས་པ་གང་ཞིག་མཐོང་བ་ན། དེ་མ་མཐོང་ན་དམིགས་པ་མ་ཡིན་པ་དེ་ནི་མེ་ལ་སོགས་པའི་འབྲས་བུ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པར་བྱེད་དོ། །འདི་ལ་ཅི་འདི་ཇི་ཙམ་དུ་འཇུག་པ་ཡིན་ ནམ།།གཞན་དུ་ཡིན་ཞེས་ངེས་པར་བྱེད་པ་པོ་མེ་མཐོང་བ་ཙམ་དང་། ཤིང་ཡོད་པ་ཙམ་དང་། ཤིང་མཐོང་བ་ཙམ་གྱིས་མ་ཡིན་ནོ། །མེ་ཡོད་པ་ན་ཡང་། མ་མཐོང་བར་བྱེད་པ་ནི་དེ་ཙམ་ལ་འབྲས་བུ་ཉིད་དུ་ངེས་པར་བྱེད་དོ། །འཆད་པ་པོས་སྟོང་པའི་རྟོགས་པ་འདི་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པའི་མངོན་ སུམ་ཉིད་ཡིན་ལ།གལ་ཏེ་ཡང་རྟོགས་པ་རྣམས་ནི་ལས་སུ་བྱ་བ་ཉིད་ཀྱི་འབྲས་བུ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པར་བྱེད་དེ་དཔེར་ན་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལ་རྫ་མཁན་གྱི་ལག་པ་ལ་སོགས་པའི་སྐུལ་བར་བྱེད་པའི་དབང་གིས་ཅུང་ཞིག་ཅུང་ཞིག་མངོན་དུ་འཇུག་པ་ཉིད་དང་། དེ་བཞིན་དུ་སེམས་མེད་པའི་ས་བོན་ ལ་སོགས་པ་ཡིན་ན་ཡང་མྱུ་གུ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་རིམ་པ་ལས་མངོན་དུ་འཇུག་པ་ཉིད་ཀྱིས་དེའི་ཚོགས་པའི་ལས་སུ་བྱ་བ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པར་བྱེད་དོ།

若问：若于此欲求此者，尔时以关联之差别性，凡所欲求有无者，彼等即成因果事性。关联于因果有何他因果性之关联？于得因果事者，以他关联量度者，于究竟事复何为？如是行相以得自性而知舍关联者，既非理亦非经验，故此不应理。
若谓：于因果言关联者，应从差别而了知，于如是者亦由关联。此不应理。何以故？此是言说非经验，彼复依于言说者之他权义，故如是等事相非安住。
唯彼等是因果性应理，非他关联。如是：
未见众生者，
以见与未见，
于见未见中，
示知亦为果。
见火等聚一因之了知者，于所缘之所知境，见某所缘时，彼若不见则非所缘者，即了知为火等之果性。于此，此仅至何处趣入耶？抑或他处？决定者非仅见火、仅有木、仅见木。有火时，未见者即决定彼量为果性。无说者之此了知即是无分别现量。
虽然，诸了知即了知为所作性之果性。譬如，于瓶等，以陶师手等之发动力，渐次趣入性；如是，于无心种子等，亦以次第趣入芽等性，了知为彼聚之所作性。

།དེ་ལྟར་ཡང་ལས་སུ་བྱ་བ་ཉིད་ལ་དེ་ཅན་ཉིད་དེ་ཁོ་ན་ཡིན་གྱི། འདི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། རྟོགས་པར་བྱེད་པ་རྣམས་ཀྱིས་འདི་ལས་འདི་རྣམས་ ཀྱི་རྟོགས་པ་འདི་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྟོགས་པར་བྱེད་དེ།དེ་རྣམས་ཀྱིས་དེ་ལྟར་མ་རྟོགས་ན། ཡང་དབང་བའི་བྱ་བ་ཡང་འཇིག་རྟེན་པའི་རྟོགས་པའི་ཡུལ་མ་ཡིན་པ་ཡང་རྟོགས་པ་མེད་པ་ཁོ་ན་ལས་རྟོགས་པ་ཡིན་པར་གཞག་གོ། །མཐོང་དང་མ་མཐོང་མ་རྟོགས་པར། །འབྲས་བུའི་བློ་ནི་མི་སྲིད་ཕྱིར། ། འདིར་ནི་འབྲས་བུ་ལ་སོགས་སྒྲ། །སྤང་བའི་དོན་དུ་འཇུག་པ་ཡིན། །མཐོང་བ་དང་མ་མཐོང་བ་མངོན་སུམ་དང་མི་དམིགས་པ་དག་སྤངས་ནས་གཞན་འབྲས་བུའི་བློ་ཡོད་པ་ནི་མ་ཡིན་གྱི། དེ་དག་ཁོ་ན་ཇི་སྐད་དུ་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཚེ་ཡང་མཐོང་བ་དང་མ་མཐོང་བ་དག་འབྲས་བུའི་བློ ཡིན་པ་དེའི་ཚེ་དེ་དག་གིས་ཡུལ་དུ་བྱས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་འབྲས་བུ་ཡིན་ལ་དེ་དག་ཀྱང་འགའ་ཞིག་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་ན་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་དག་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ།།དེ་ལྟར་གྱུར་པའི་འབྲས་བུ་ལ་ཡང་ཡན་ལག་དང་ཡན་ལག་གི་ངེས་པའི་ཚིག་སྤངས་ནས་དེ་ལྟ་བུའི་ཁྱད་པར་དུ་གྱུར་པ་ཡོད་པ་དང་མེད་པའི་ ཚིག་ནི་འབྲས་བུའི་སྒྲར་བྱས་པ་ཡིན་ནོ།།དེ་ཡོད་ཡོད་ཕྱིར་འབྲས་བུ་ནི། །རྟོགས་པ་འགའ་ཞིག་བརྗོད་བྱ་སྟེ། །བརྡ་ཡི་ཡུལ་དུ་བརྗོད་པ་སྟེ། །ལྐོག་ཤལ་ལ་སོགས་གླང་རྟོགས་བཞིན། །གལ་ཏེ་ཡང་མཐོང་བ་དང་མ་མཐོང་བ་དག་ཁོ་ན་འབྲས་བུའི་བློར་འགྱུར་ན། འོན་ཀྱང་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་དག་ནི་ འབྲས་བུ་ཡིན་ན་དེ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ།ཡོད་པ་དང་མེད་པ་དག་གིས་འབྲས་བུ་ཉིད་དུ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་གཞན་ཁོ་ན་འབྲས་བུ་ཉིད་ཡིན་ལ་འབྲས་བུའི་བློ་ཡང་གཞན་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཡོད་པ་དང་མེད་པ་དག་གི་འབྲས་བུའི་རྟོགས་པ་གང་ཞིག་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ནི་ ཡོད་པ་དང་མེད་པ་ཐ་སྙད་དུ་བྱ་བ་དག་ལ་འབྲས་བུ་ཉིད་ཀྱིས་དེ་རྗོད་པར་བྱེད་དེ།དཔེར་ན་ལྐོག་ཤལ་ལ་སོགས་པ་ཚོགས་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་བ་ལང་གི་རྟོགས་པ་བཞིན་ནོ། །འདི་ཡང་གཞན་དུ་རྒྱས་པར་བཤད་ཟིན་ཏོ། །བལྟར་གྱུར་པ་ཐ་སྙད་ཀྱི་ཡུལ་བརྗོད་པ་ཙམ་འདི་དེ་ཡོད་པས་ཡང་དག་པར་ སྨྲས་པ་ཡིན་གྱི།དེ་ཡོད་པ་དང་མེད་པས་འབྲས་བུའི་རྟོགས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར། དངོས་པོ་ཡོད་ན་དེ་ཡོད་པ། །ཡོད་པ་ཉིད་ནའང་ཡོད་གྱུར་པ། །མངོན་སུམ་མི་དམིགས་པ་དག་ལས། །རྒྱུ་འབྲས་ཉིད་དུ་རབ་ཏུ་གྲགས། །མངོན་སུམ་དང་མི་དམིགས་པ་དག་ལས་ནི་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ཉིད་རྟོགས་ པར་བྱའི་དེ་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་དག་ལས་ནི་མ་ཡིན་ནོ།

如是，于所作性中唯彼具有彼性，而非谓此。由诸了知者了知：此从此等之了知是也。若彼等如是未了知，则能力之作用亦非世间了知境，唯从无了知而立为了知。
若未了知见与未见，
果智不得以存在，
此中果等诸言说，
为遮余义而趣入。
舍弃见与未见、现量与不可得二者外，别无他果智，唯如前所说。若时见与未见是果智时，彼等所缘者即是果，彼等亦唯是某有无时之有无。
如是于果中，舍弃支分与支分之定语后，如是差别之有无语即成果声。
由彼有故果，
某了知可说，
说为名言境，
如垂胡知牛。
虽然唯见与未见二者成为果智，然若有无二者是果，则彼亦非有，以有无二者证成果性故。是故，若谓唯他是果性，果智亦是他，此不应理。有无二者之果了知，凡可说者，于有无言说中以果性而表述之，如垂胡等聚性之牛了知。此亦已于他处广说。
可见者唯是言说境之表述，以彼有故而正说，非由有无而有果了知。何以故：
事物若有彼有时，
有性中亦成有者，
从现量不可得中，
因果性极为著称。
应从现量与不可得二者了知因果性，非从有无二者。

།དེ་དག་ནི་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་མེ་ལ་སོགས་པའི་དངོས་པོ་ཡོད་པ་ན་དུ་བ་ཡོད་པ་ནི་མངོན་སུམ་གྱིས་རྟོགས་པར་འགྱུར་ལ་མེ་ལ་སོགས་པ་དེ་དག་ཡོད་པ་ཉིད་ན་ཡང་དུ་བ་ཡོད་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་གྱི་སྔར་ཡོད་པ་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་པས་མི་ དམིགས་པས་རྟོགས་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ཏེ།མེ་ཡོད་པ་ལས་སྔར་དུ་བ་དམིགས་པའི་རིག་བྱར་གྱུར་པའི་དངོས་པོ་རྟོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་ཁོ་ན་ཡང་ཡོད་པ་ན་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་ན་དེ་ཡོད་པ་འདི་ནི་དེ་ཉིད་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་དག་གི་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེ་ཕྱིར་དེ་ ཙམ་ཡང་དག་དོན།།རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་སྤྱོད་ཡུལ་ཅན། །རྟོགས་པ་རྣམས་ནི་ལོག་དོན་རྣམས། །འབྲེལ་པ་འདྲ་བའི་དོན་སྟོན་བྱེད། །མངོན་སུམ་དང་མི་དམིགས་པ་ཙམ་གྱིས་རྟོགས་པར་གྱུར་པ་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་དོན་དམ་པ་བ་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་སྤྱོད་ཡུལ་ཅན་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དེ་ལྟར་གྱུར་པ་ཡང་དེ་ རྣམས་ནི་དོན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་དོན་གྱི་རང་གི་ངོ་བོ་རྣམས་སྟོན་པར་བྱེད།ཡང་དེ་རྣམས་ཀྱི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་དངོས་པོའི་ངོ་བོར་གྱུར་པ་གང་ཡིན་ཞེ་ན། གང་གི་འདི་འབྲེལ་པར་གྱུར་པ་རྣམས་ཀྱི་སྣང་བ་དང་འདྲ་བར་འདིའི་འདི་རྒྱུ་ཡིན། འདིའི་འདི་འབྲས་བུ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པའི་འབྲེལ་པ་ཡང་མི་བདེན་པ་ཉིད་ ཡིན་ཏེ།འདི་ལྟར། ཐ་དད་པ་ལ་འབྲེལ་པ་གང་། །ཐ་མི་དད་ནའང་རྒྱུ་འབྲས་ཅི། །གཞན་ཡོད་པ་དང་འདྲེས་མེད་པ། །དེ་དག་ཇི་ལྟར་འབྲེལ་པར་འགྱུར། །གལ་ཏེ་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་དག་གི་བདག་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་མཐར་ཐུག་པ་ཙམ་གྱི་ངོ་བོ་ཡོད་ཀྱི་དེ་དག་གི་ཕན་ཚུན་པ་ནི་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་དོ། །འོ་ན་རྒྱུ་དང་ འབྲས་བུའི་ངོ་བོ་དེ་ཕན་ཚུན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ།དེའི་བདག་ཉིད་ཡོད་པ་ལས་ཐ་དད་པས་གཉིས་ལ་ཕན་ཚུན་པའི་དོན་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་གི་ཚེ་འབྲས་བུ་ཡོད་པ་དེའི་ཚེ་རྒྱུ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པས་དེའི་དེ་ཅུང་ཞིག་ཀྱང་མ་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཚེ་ཡང་རྒྱུ་ཡོད་པ་དེའི་ཚེ་འབྲས་བུ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་དེ་ ཡང་གང་གི་ཡང་མ་ཡིན་ནོ།།འོ་ན་ཇི་ལྟར་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་ངོ་བོ་ཡིན་ཞེ་ན། ཡང་དག་པའི་སྦྱོར་བའི་སྤངས་པའི་བདག་ཉིད་ཡིན་ཏེ། དེའི་རང་བཞིན་ཡོད་པར་བདེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འབྲེལ་པ་དེ་ལས་གཞན་པ་གང་ཡིན་པ་དངོས་པོའི་རང་གི་ངོ་བོ་ན་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་ངོ་བོ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་ འབྲེལ་པའི་དབང་ཉིད་ཀྱིས་འདིའི་གང་ཡོད་པ་དེ་ནི་ཐ་མི་དད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།དེ་ཐ་དད་པ་མེད་པ་ལ་དེ་ཐ་དད་པ་མེད་པ་ནི་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ཉིད་དུ་མི་འཐད་པ་ཡིན་ཏེ། ངེས་པར་གྲུབ་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།

彼等唯是有与无。如是，当火等事物存在时，烟之存在由现量所了知；而当火等彼等存在时，烟亦成为存在，非先前即存在，故由不可得而了知。因为在火存在之前，未见有烟可知之事物了知故。凡是有时有、无时无者，即是彼等因果之因果性。
是故唯此真实义，
因果行境诸了知，
离义等皆能显示，
相似关联之义故。
由现量与不可得而了知之有无胜义，因果行境诸分别如是亦显示彼等非有义之自性。若问：彼等之非有事物自性为何？谓如诸关联显现相似，说"此是此之因，此是此之果"之关联亦非真实。如是：
差别中有何关联？
无差别中何因果？
他有及无和合者，
彼等云何成关联？
若谓因果二者之自性究竟唯有体性，而彼等之相互则全无。若谓因果之体性是相互的，此不应理。以离彼自性存在故，二者相互之义不成立。当果存在时因不存在，故彼之彼全无所有。又当因存在时果不存在，彼亦非任何所属。
若问：云何为因果之体性？谓真实相应之所遣自性，以彼自性确实存在故。除彼关联外，事物自性中为因果体性。若谓如是由关联力故，此中所有即是无差别，则于无差别中彼无差别不应成为因果性，以是决定成就之自性故。

།གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་སྦྱོར་བ་ཙམ་དུ་གྱུར་པ་དག་ལ་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བ་ གཅིག་ཡོད་པ་ཡིན་ཏེ།ཇི་ལྟར་མེ་དང་དུ་བ་བཞིན་དང་འདུ་བ་ཅན་དག་ལ་ཡང་འདུ་བ་ཡོད་དེ་ཇི་ལྟར་རྫས་དང་ཡོན་ཏན་དག་བཞིན་ཏེ། དེ་ལ་ཡོན་ཏན་སོ་སོར་སྦྱོར་བ་ཅན་གྱི་རྒྱུ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ཡང་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་དག་ནི་འབྲེལ་པ་ཅན་དུ་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མི་རིགས་ ཏེ།།རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་བདག་ཉིད་ཐོབ་པ་དག་ལ་ཡང་གཅིག་ཡོད་ན་འདྲེས་པ་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། བདག་ཉིད་མ་འདྲེས་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདིས་ནི་སྦྱོར་བ་ཅན་དག་དང་། །འདུ་བ་ཅན་སོགས་ཀུན་དཔྱད་དེ། །ཕན་ཚུན་ཕན་འདོགས་མེད་པའི་ཕྱིར། །དེ་ནི་དེ་འདྲའི་འབྲེལ་ཅན་མིན། །གང་ གི་ཕྱིར་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་ནི་འབྲེལ་པ་མ་ཡིན་ཏེ།དེའི་མཚན་ཉིད་མི་མཐུན་པའི་ཕྱིར། འདི་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་སྦྱོར་བ་ཅན་ནམ་འདུ་བ་ཅན་རྒྱུ་ཡིན་པ་བཀག་སྟེ། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་གནས་སྐབས་དག་ནི་ཕན་ཚུན་ཕན་འདོགས་པ་ལ་གཞན་གྱི་དབང་ཉིད་ཀྱིས་སམ། འདྲེས་པས་སམ་ལྟོས་པས་ ཀྱང་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ།གཅིག་ཉེ་བ་ན་གཞན་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་གང་ཡང་དངོས་པོ་ལས་ཕན་འདོགས་པར་བྱེད་པ་དང་བྲལ་བར་གྱུར་པ་དེ་ནི་འབྲེལ་པ་ཅན་མ་ཡིན་ནོ། །འབྲས་བུ་འདུ་བ་ཅན་གྱི་ཡང་། །འགའ་ཞིག་སྐྱེད་པར་བྱེད་ཡིན་ན། །དེ་ཚེ་འདུ་བ་ཅན་དེ་མིན། །དེ་ལས་ མ་ཡིན་ཐལ་འགྱུར་ཕྱིར།།གཞན་གྱི་ཚེ་ཡང་འབྲེལ་ཡིན་ལ། །གཞན་གྱི་ཚེ་ཡང་སྐྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྒྱུ་འབྲེལ་པ་ཅན་ཉིད་དུ་བརྗོད་པ་མ་འབྲེལ་པ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་འདུ་བ་ཅན་ཡིན་པས་འབྲས་བུའི་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཡོད་པ་ན་ཡང་གང་གི་ཚེ་འདིས་འབྲས་བུ་སྐྱེད་པ་དེའི་ཚེ་དེས་འདུ་བ་མ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལ་དེའི་ཚེ་མེད་པས་དེས་འདུ་བ་ཅན་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་གི་ཚེ་ཡང་དེ་ལ་ཡོད་པར་གྱུར་པ་དེའི་ཕྱིར་ཡང་དེ་ལ་འདུ་བ་ཡོད་པ་དེའི་ཚེ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་འདུ་བ་ཅན་ཡོད་པ་དག་ནི་རྒྱུ་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ། འདུ་བ་ཅན་ཉིད་ཡིན་པས་སྔར་ཉིད་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྒྱུ་ཡོད་པའི ཡང་ཕྱིར་འདུ་བ་ཅན་ཉིད་ཡིན་ན་ཡང་འདུ་བ་ཅན་རྒྱུ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ།།ཅི་སྟེ་འདུ་བ་ཁོ་ན་ལས་རྒྱུ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེའི་ཚེ་སྤྱི་ཡང་རྫས་ལ་འདུ་བར་འགྱུར་བ་ཡིན་ཏེ་དེའི་ཕྱིར་དེ་ལ་ཡང་རྫས་ཀྱི་རྒྱུ་ཉིད་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་དེ་ཡོད་པ་ན་སྔར་མེད་པ་འདི་རང་བཞིན་ཡོད་པ་ཁོ་ན་སྐྱེད་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ཡོད་པ་ནི་དེ་འདུ་བ་ཉིད་དོ་ཞེས་པ་ཡིན་གྱི་འདུ་བ་ཅན་རྒྱུ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པ་ནི་ཅུང་ཞིག་ཀྱང་མེད་དོ།

若谓如是因果仅为结合，亦有真实相应，如火与烟，又如和合者亦有和合，如实与德性，其中德性各别相应之因性故。是故因果二者成为有关联者。此说不应理。因为即使获得因果自性者亦若有一，则无和合性，以自性无和合故。
由此当观察，
相应及和合，
无互相资助，
非如是关联。
因为因果事物非关联，以其相违特征故。正因如此，否定相应者或和合者为因。因果诸位不由他力、和合或观待而互相资助，以一近时他不成故。如是，凡离事物资助作用者，即非有关联。
若果和合者，
有能生某者，
尔时非和合，
非彼成过故。
或时为关联，
或时为能生。
说因具关联性不相应，如是，由和合性有果之能生时，当其生果之时，彼非和合。以彼时无故，彼无和合性故。又当彼有故有和合时，非能生。是故有和合者非因性，以和合性故先已有故。因有故虽是和合性，然和合非因性。
若谓唯由和合成因性，则共相亦应与实和合，故亦应成实之因性。是故彼有时先无此自性唯有能生。彼有即是彼和合性，而和合为因则全无所有。

།གཞན་ཡང་འབྲེལ་པ་ཅན་ཉིད་ཡོད་ན་དོན་རྣམས་ལས་འབྲེལ་པ་ཡོད་པར་འགྱུར་ན་ཕན་ཚུན་མཐར་ཐུག་པའི་རང་བཞིན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ན་ཡང་ཇི་ལྟར་འབྲེལ་པ་ཅན་ཉིད་ཡིན། དེའི ཕྱིར་ཡང་འདི་ཅུང་ཞིག་བྱེད་པ་ཉིད་ལ་ཕན་ཚུན་ཕན་པར་འགྱུར་ཏེ་དེའི་ཕྱིར་ཕན་པར་བྱེད་པའི་དངོས་པོ་ནི་འབྲེལ་པ་ཅན་ཉིད་ཡིན་ནོ།།དེ་དག་ཕན་མིན་པ་ལ་ཡང་། །འདུ་བ་འམ་ནི་གཞན་པ་ལ། །གལ་ཏེ་སྦྱོར་ཡིན་སྣ་ཚོགས་པ། །ཕན་ཚུན་འདུ་བ་ཅན་དུ་འགྱུར། །འབྲེལ་པ་ཅན་དག་གི་ཕན་པར་བྱེད་པ་ མ་ཡིན་པ་ལ་ཡང་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བའམ།འདུ་བ་ལ་ཡང་གལ་ཏེ་འབྲེལ་པར་འདོད་ན་དེའི་ཚེ་སྣ་ཚོགས་པ་ཡང་འདུ་བ་ཅན་དུ་འགྱུར་བ་འདི་ནི་ཉེ་བར་མཚོན་པ་ཡིན་ཏེ་དེའི་སྦྱོར་བ་ཅན་དུ་ཡང་འགྱུར་རོ། །སྦྱོར་བས་སམ་འདུ་བས་འབྲེལ་པ་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་འབྲེལ་པ་ཅན་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། ། འབྲེལ་པ་མེད་པ་ལ་ཡང་གལ་ཏེ་འབྲེལ་པར་འགྱུར་ན་ཐམས་ཅད་ལ་འགྱུར་རོ། །སྦྱོར་བ་སྐྱེད་པར་བྱེད་ན་ཡང་། །དེ་ཕྱིར་སྦྱོར་བ་ཅན་ཉིད་དག། །འདོད་ཡིན་ལ་སོགས་སྦྱོར་ཐོབ་ཕྱིར། །གནས་པའང་སོ་སོར་བརྗོད་པ་ཡིན། །དེ་ལྟར་ཡང་འགྱུར་ན་ཕན་ཚུན་ཕན་པ་བྱེད་པ་ཉིད་མ་ཡིན་པ་ལ་ཡང་འབྲེལ་པས སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱི་འབྲེལ་པ་ཅན་ཉིད་དོ་ཞེས་གང་དག་གི་འདི་ཅུང་ཞིག་སྦྱོར་བ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ལ་འབྲེལ་པ་ཅན་ཉིད་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཤིན་ཏུ་ཐལ་བར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན།དེ་ནི་མི་རིགས་ཏེ། གལ་ཏེ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པས་འབྲེལ་པའི་འབྲེལ་པ་ཅན་ཉིད་ཡིན་པ་དེའི་ཚེ་ཆེས་གཞན་པའི་ལ་ སོགས་པ་ལས་སྐྱེས་པའི་སྦྱོར་བའི་ལས་ལ་སྦྱོར་བ་ཡོད་པར་འགྱུར་ཏེ།།དེའི་དེ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་འདི་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ཡང་རྫས་སམ་ལས་ལ་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བ་ཡོད་པ་དེའི་ཚེ་ཡོན་ཏན་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལ་ཡང་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་རྫས་ཁོ་ན་འདི་འདུས་པ་ཡོད་པ་ཡིན་ གྱི་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའམ་ལས་ལ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།དེ་ནི་མི་རིགས་ཏེ། འདུ་བའི་མཚན་ཉིད་ལ་ཕར་ཕན་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པར་གནས་པ་ལ་བཀག་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྦྱོར་བ་འབའ་ཞིག་ལ་ཕན་པར་བྱེད་པར་འདོད་ན་དེ་ཡང་སྤངས་ཟིན་ཏོ། །ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བ་ལ་ཡང་སྦྱོར་བ་ཅན་ཉིད་དུ་འགྱུར་ ན་སྦྱོར་བ་ལས་སྐྱེས་པ་ལ་ཡང་སྦྱོར་བ་ཁས་བླངས་པ་ཞེས་པ་དེ་ཉིད་སྩོགས་པའི་སྒྲའི་དོན་ཡིན་ནོ།།རྣམ་པར་དབྱེ་བ་རྣམས་ནི་བྱ་བས་སྦྱོར་བ་སྐྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ་འོན་ཀྱང་སྦྱོར་བ་ལ་སོགས་རྟེན་པ་ན། །རུང་མི་རུང་བར་དེ་ལས་སྐྱེས། །རུང་བའི་རང་བཞིན་རྟགས་ཡིན་ན། །དེ་མ་ཚང་བ་འགལ་ ཕྱིར་རོ།

复次，若有关联性，则应从诸义中有关联，然若无互相究竟之自性，又如何成为有关联？是故，此唯于作用上互相有益，因此有益之事物即为有关联。
于彼无益中，
和合或异性，
若许为相应，
互成和合性。
于有关联者无益中，若许正相应或和合为关联，则杂多亦应成和合性，此为譬喻，亦应成其相应性。以说由相应或和合表关联故，说成为有关联。若于无关联中亦成关联，则一切皆应成。
若相应能生，
是故诸相应，
欲等得相应，
住亦各别说。
如是，若谓于非互相资益中亦由关联能生之关联性，则凡于少许相应能生中成为有关联故，岂非太过？此说不应理。若由能生关联而有关联性，则于极异等所生相应业中应有相应，以其即是彼能生故。若于实或业有正相应，则于德等诸法亦应有。
若谓唯实有和合，非于能生或业，此说不应理，以于和合相中已遮无互益而住故。若许唯相应有益，彼亦已破。若于正相应中亦成相应性，则于相应所生中亦许有相应，此即"等"字之义。诸差别非由作用生相应，然依相应等，从彼生适不适，若适性为相，则不具彼故相违。

།སྦྱོར་བ་དང་རྣམ་པར་དབྱེ་བའི་བྱ་བ་ལ་བརྟེན་པ་ན་རུང་བ་མ་ཡིན་པའི་དངོས་པོ་རུང་བར་སྦྱོར་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་འདི་སྐྱེ་སྟེ། དེའི་ཕྱིར་དེ་ཙམ་ཉིད་ཁས་བླང་བར་བྱ་བ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །གང་གི་རྣམ་པར་དབྱེ་བར་འགྱུར་བ་རྣམས་ལ་སྦྱོར་བ་ཉེ་བར་སྐྱེ་ན་དེའི་ཚེ་དེ་ལ་རུང་བ་ཉིད་མ་ཡིན་པ་ རྣམས་ལ་དེ་རུང་བ་ཉིད་སྐྱེ་བ་དེ་ཙམ་ཁས་བླང་བར་བྱའོ།།གཞན་དུ་ན་བདག་ཏུ་ཡོད་པ་ཉིད་ཀྱིས་རུང་བ་རྣམས་ལ་རེ་འགའ་དེ་མ་ཚང་བར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་དེ་རུང་བརྗོད་བྱ་བ། །བྱེད་དང་སྦྱོར་བར་གྱུར་བ་ཡི། །གཞན་ལ་འགྲོ་ལ་སོགས་རྣམས་ཀྱིས། །འདི་ཡི་རང་བཞིན་བརྗོད་ཉིད་ ཅིང་།།གང་གི་ཚེ་ཡང་དེ་ལ་རུང་བའི་དངོས་པོར་སྐྱེ་བར་ཁས་བླང་བར་བྱ་བ་དེའི་ཕྱིར་དངོས་པོའི་རུང་བ་ཉིད་ཀྱིས་རང་བཞིན་དུ་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ཡང་དེ་ཁོ་ན་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་དང་སྦྱོར་བར་གྱུར་པའི་སྒྲ་རྣམས་ཀྱིས་ངེས་པ་གཉིས་བརྗོད་པར་འགྱུར་བ་ཉིད་ཡིན་ལ་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་ ལ་སོགས་པ་གཞན་རྣམས་ཀྱི་དོན་འགའ་ཞིག་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།གང་གི་ཚེ་གང་གི་གནས་སྐབས་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་ལ་སོགས་པའི་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་རུང་བ་རྣམས་སྐྱེ་བ་དེའི་ཚེ་དེའི་གནས་སྐབས་དེ་རྣམས་ཁོ་ནར་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་ལ་སོགས་པ་སྒྲར་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་གྱི། རྣམ་པར་དབྱེ་བ་ལ་ སོགས་པ་རྣམས་ནི་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་དེ།བར་དང་བཅས་པ་རྣམས་ནི་རྣམ་པར་དབྱེ་བར་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་རུང་བ་ཉིད་ཡིན་ལ། བར་མེད་པ་རྣམས་ཀྱང་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བའིའོ། །ཐ་དད་པའི་ཡུལ་ཅན་རྣམས་ཀྱང་བྱ་བས་ཞེས་པ་དེ་རྣམས་ཁོ་ན་དེའི་སྒྲས་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡོད་ པ་རྣམས་ཀྱང་དེའི་ཞེས།།འབྲེལ་པ་མ་གྲུབ་པ་ཡི་ཕྱིར། །དེ་ཕྱིར་རང་བཞིན་ཐ་དད་གང་། །སོ་སོའི་སྐད་ཅིག་སྐྱེས་དེ་ཡིས། །ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བ་ལ་སོགས་པ་ཐ་དད་པ་རྣམས་ལ་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བར་གྱུར་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཇི་སྐད་དུ་བརྗོད་པའི་རིགས་པས་འབྲེལ་པ་མ་ གྲུབ་པའི་ཕྱིར་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་མ་གྲུབ་པས་ཇི་ལྟར་བརྗོད་པའི་རང་བཞིན་ཐ་དད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་པར་རིགས་སོ།།དེ་ཡང་དངོས་པོ་སྐད་ཅིག་མ་སོ་སོར་སྐྱེ་བ་རྣམས་ཁོ་ནའི་ཡིན་ནོ་ཞེས་གྲུབ་པའོ། །དཔལ་དགའ་བྱེད་པའི་ཚ་བོ་སྟེ། །རྒྱ་འཕེལ་ བྱེད་པའི་བདེ་བྱེད་པ།།དགའ་བ་ཡིས་ནི་འབྲེལ་པ་འདི། །དཔལ་འཕེལ་བུ་ལ་བརྩེ་བས་བྱས། །འདི་ལ་བདག་གིས་གསལ་བར་བྱས་པ་དེ་ཉིད་དོན། །བདེ་གཤེགས་རིགས་པ་ཟླ་བའི་གཟུགས་བརྙན་མཚོན་བྱེད་པ། །ཆེས་རྒྱ་ཆེ་བའི་བློ་ལ་རྣམས་གཟིགས་བྱ་བར་ནི། །བློ་ཡི་ཆུ་བོ་འཕེལ་ ཕྱིར་མྱུར་བར་འབྱུང་བར་འགྱུར།།འབྲེལ་པ་བརྟག་པའི་འགྲེལ་པ་བྲམ་ཟེ་ཤཾ་ཀ་རཱ་ནནྟས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ།

当依止相应和差别的作用时，于相应等中生起不适事物成适，因此应当仅许此量。若于诸差别中生起相应，则于彼不适者中生起适性，应许此量。否则，由自性存在故，于适者中有时不应不具足。
是故说彼适，
作者与相应，
由往他等法，
说此之自性。
当许于彼生起适性事物时，故应说事物适性为自性。是故唯彼差别与相应声表二种决定，而非其他差别等某义。
当彼差别等能生诸适性生起时，唯于彼等位中应说差别等声，而全无差别等。有间者为差别能生之适性，无间者为正相应。异境者亦由作用，唯彼等为彼声所诠。
彼有者亦彼，
以关联未成，
故自性各异，
由各刹那生。
于正相应等差别中，由如所说理，以正相应等关联未成故，正相应性等未成，故应理唯如所说自性差异。彼亦唯是诸事物各别刹那生起者，此已成立。
吉祥欢喜者之孙，
增盛安乐之作者，
以欢喜造此关联，
因慈爱吉祥之子。
我于此中所明此义，
善逝理月影像示，
为增广大慧河流，
速于广大慧观见。
关联观察释，婆罗门商羯罗难陀所造圆满。

། །།རྒྱ་གར་གྱི་པཎྜི་ཏ་ཆེན་པོ་པ་ར་ཧེ་ཏའི་ཞབས་ལ་ཞུས་ནས། བོད་ཀྱི་སྒྲ་སྒྱུར་གྱི་ལོ་ཙཱ་བ་དགེ་སློང་དགའ་བའི་རྡོ་རྗེས་བསྒྱུར་བའོ།

我来翻译这段藏文：
经向印度大班智达帕拉黑塔（藏文：པ་ར་ཧེ་ཏ，梵文天城体：परहेत，梵文罗马拼音：Paraheta，意为"最胜因"）足下请教，藏地译师比丘嘎威多杰（藏文：དགའ་བའི་རྡོ་རྗེ，梵文天城体：आनन्दवज्र，梵文罗马拼音：Ānandavajra，意为"欢喜金刚"）译。


